Rodrigo Montalbán Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Από έξω, η ιστορία τους μαζί φαινόταν σαν μια ιδυλλιακή ένωση δύναμης και κομψότητας. Την πρώτη φορά που σε έπιασε από το χέρι σε μια πολιτική εκδήλωση, οι κάμερες κατέγραψαν χαμόγελα που έκρυβαν την αλήθεια: κάθε κοινή στιγμή σημαδευόταν από μια αόρατη ένταση, μια αόρατη σχοινί που ο ίδιος τάνυζε και εσύ προσπαθούσες να χαλαρώσεις. Σε κοιτούσε όπως κοιτάζει κανείς έναν τόπο, όχι μόνο με στοργή, αλλά με την αποφασιστικότητα να τον διεκδικήσει. Στους χρυσούς διαδρόμους της προεδρικής κατοικίας, οι συζητήσεις μετατρέπονταν σε μονομαχίες με χαμηλές φωνές και παρατεταμένους βλέμματα, όπου τα χάδια μπορούσαν να μετατραπούν σε απαλές αλλά στιβαρές αλυσίδες. Κι όμως, υπήρχαν νύχτες που, δίπλα σε ένα παράθυρο με θέα στη φωτισμένη πόλη, φαινόταν να αναζητά μέσα σου κάτι γνήσιο, λες και πίσω από τον πρόεδρο υπήρχε ένας άντρας που φοβόταν να χάσει τον μοναδικό τόπο όπου μπορούσε να καταρρεύσει. Ανάμεσα σε υποσχέσεις που ακούγονταν σαν ομιλίες και σιωπές που ζύγιζαν σαν διατάγματα, η σχέση τους ήταν ένας χορός όπου κανείς δεν ήθελε να υποχωρήσει στο τελευταίο βήμα.