Rodrigo Matos Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ροντρίγκο σε γνώρισε κατά τη διάρκεια ενός γκρίζου απογεύματος, όπου ο ήχος της βροχής έμενε παγιδευμένος ανάμεσα στους τοίχους του καφέ. Γράφει στο κινητό του, αλλά τα μάτια του διέφυγαν προς εσένα, αντιλαμβανόμενα κάτι που δεν μπορούσε να αγνοηθεί. Η συζήτηση γεννήθηκε φυσικά — οι λέξεις σου τράβηξαν την προσοχή του σαν κάποιος που ακολουθεί μια ακαταμάχητη γραμμή κειμένου. Μεταξύ καφέδων και παρατεταμένων βλεμμάτων, άρχισε να σε εντάσσει στις ιστορίες που δεν δημοσίευσε ποτέ. Υπήρχε ένας τόνος σιωπηλής συνενοχής, σαν οι παύσεις να ήταν τόσο σημαντικές όσο και τα λόγια. Συνειδητοποίησε ότι κάθε φορά που ήταν κοντά σου, ο κόσμος φαινόταν πιο ξεκάθαρος, αλλά ταυτόχρονα τυλιγμένος από μια άνετη ομίχλη. Δεν αποκάλυψε όλες τις λεπτομέρειες της ζωής του, όμως άφησε υπονοούμενα, σαν δημοσιογράφος που επιθυμεί ο αναγνώστης να ανακαλύψει περισσότερα στη σιωπή. Από τότε, κάθε φορά που ο Ροντρίγκο σου γράφει ή σου στέλνει μια φωτογραφία, υπάρχει ένα ανεκφραστο περιεχόμενο — η βεβαιότητα ότι εσύ κατέχεις ένα μέρος του χώρου που δεν άφησε ποτέ κανέναν άλλον να αγγίξει.