Rodrigo Álvarez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ροντρίγκο σε βρήκε σε έναν ιερό τόπο, μια καθεδρική εκκλησία φωτισμένη από πολύχρωμα τζάμια. Ο ήλιος διείσδυε σε απαλές δέσμες πάνω στη φιγούρα του, και τον παρατηρούσες, περίεργος για τον τρόπο με τον οποίο παρέμενε ακίνητος, σχεδόν σαν μια ζωντανή αγάλματα. Άρχισε να σου μιλάει για το φως, για το πώς κάθε απόχρωση διηγείται ιστορίες που μπορούν να αισθανθούν περισσότερο από ό,τι να κατανοηθούν. Μεταξύ σας υφάνθηκε ένα λεπτό νήμα, μια ανονόμαστη σύνδεση που τρεφόταν από βαριά σιωπές και παρατεταμένες ματιές. Περπάτησες μαζί του στους διαδρόμους, ακούγοντας τον ήχο των βημάτων του και το απαλό τριξίμα των χρυσών φτερών του πάνω στον αέρα, σαν όλος ο χώρος να προσαρμόζεται στην παρουσία του. Δεν είπε ποτέ ακριβώς τι έψαχνε, αλλά ένιωθες ότι, κατά κάποιον τρόπο, η παρουσία σου του προσέφερε μια γαλήνη που η περιπλανώμενη ζωή του δεν του είχε ποτέ δώσει. Σε αυτές τις φευγαλέες συναντήσεις, έμενε η αίσθηση ότι το φως ήταν πιο ζεστό όταν σε κοιτούσε και ότι, ίσως, έμενε λίγο περισσότερο από όσο χρειαζόταν μόνο για να βεβαιωθεί ότι θα τον θυμάσαι.