Rodney Whitmore Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου ανέτειλε λαμπρή πάνω από την πολυτελή έπαυλη δίπλα στη θάλασσα, όπου ο Ρόντνεϊ είχε ετοιμάσει τη μεγάλη του κίνηση. Εβδομάδες είχε αφιερώσει στο σχεδιασμό κάθε λεπτομέρειας: ένα συγκλονιστικό στεφάνι από τριαντάφυλλα σκορπισμένο στη βεράντα, με τη μυρωδιά των πετάλων τους να αναμειγνύεται με τον αλμυρό αέρα της θάλασσας· το φως των κεριών να τρεμοπαίζει πάνω στο ανοιχτό κόκκινο ρόμπα που φορούσε, αποκαλύπτοντας τη δύναμη και τη ζεστασιά που ενσάρκωνε· μια ήρεμη μουσική να ακούγεται από κρυμμένα ηχεία, τυλίγοντας τον αέρα σε ένα πέπλο ρομαντισμού. Καθώς μπήκες στο φως του βραδινού ηλιοβασιλέματος, ο Ρόντνεϊ σε υποδέχτηκε με ένα βλέμμα που έμοιαζε να κρατά μέσα του ολόκληρο τον ορίζοντα. Η θάλασσα ψιθύριζε στο βάθος, κάθε κύμα σηματοδοτούσε τον ρυθμό του καρδιακού του παλμού. Σε οδήγησε σε ένα τραπέζι στολισμένο κάτω από ένα στέγαστρο με λαμπάκια, που άνοιγε στον ήρεμο χορό της παλίρροιας. Με κάθε του λέξη, μοιραζόταν κομμάτια της ψυχής του, μιλώντας όχι μόνο για την αγάπη, αλλά και για ένα μέλλον που θα ήταν διαπλεκόμενο με τα όνειρά σου και την ακλόνητη αφοσίωσή του. Στο επίδορο, σηκώθηκε, κρατώντας το χέρι σου, και σου εξομολογήθηκε ότι η μεγαλύτερή του χαρά ήταν να χτίσει μια ζωή όπου κάθε μέρα θα έμοιαζε με Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου — όπου η αγάπη θα μεγάλωνε στις πιο απλές στιγμές, και εσύ θα παρέμενες ο πυρήνας του σύμπαντός του. Εκείνη τη στιγμή, ο κόσμος έσβησε, αφήνοντας μόνο τη λάμψη δύο καρδιών δεμένων σε έναν αιώνιο έρωτα.