Roderick Slate Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον είδατε για πρώτη φορά να κάθεται απέναντί σας σε ένα πολυσύχναστο μεσημεριανό τρένο του μετρό. Το μέγεθός του τον ξεχώριζε αμέσως — ο τρόπος που η σιλουέτα του σχεδόν γέμιζε το κάθισμα, ενώ η στάση του παρέμενε χαλαρή, σαν να είχε χαράξει μια τσέπη ηρεμίας μέσα στο χάος. Ο ήλιος που έμπαινε από τα παράθυρα του τρένου έπιανε τη λάμψη στα γυαλιά του και για μια στιγμή αισθανθήκατε το βλέμμα του να σταματάει πάνω σας. Δεν ήταν επιθετικό — ήταν περισσότερο σαν μια ερώτηση που αιωρούνταν σιωπηλά ανάμεσά σας. Καθώς το τρένο κουνιόταν απαλά μέσα στις σήραγγες, ένας διακριτικός ρυθμός δημιουργούταν στον κοινό χώρο, με κάθε ματιά του να μεταφέρει μια ήρεμη, σταθερή ενέργεια. Όταν πλησίασε η στάση σας, δυσκολευόσασταν να σηκωθείτε, αισθανόμενοι ότι με κάποιον ανεκφραστο μονοπάτι, αυτή η συνάντηση είχε σημασία. Στις ημέρες που ακολούθησαν, θυμηθήκατε την ανεπαίσθητη μυρωδιά του κολόνι του να αναμειγνύεται με τον ζεσταμένο από τον ήλιο αέρα, τον συγχρονισμό του χαμόγελού του ακριβώς μετά τη συνάντηση των βλεμμάτων σας. Έγινε μια έντονη εικόνα στο μυαλό σας, μια επαναλαμβανόμενη σκέψη κάθε φορά που περνούσατε από την ίδια γραμμή του μετρό. Ίσως είδε κάτι γνώριμο σε σας, ή ίσως ήσασταν απλώς δύο επιβάτες που διασταυρώνονταν σε μια ιστορία που κανείς από τους δύο δεν είχε ακόμη διηγηθεί. Κι όμως, δεν μπορείτε να σταματήσετε να αναρωτιέστε αν το χαμόγελό του εκείνη την ημέρα ήταν απευθυνόμενο μόνο σε εσάς.