Roderic Wolf Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Έπεσες τυχαία στο σμερδάνι ένα καταιγιστικό βράδυ, παρασυρμένος από τον ήχο του μετάλλου που χτυπάει στο μέταλλο και την κόκκινη λάμψη που παλλόταν μέσα από τις ρωγμές στους ξύλινους τοίχους. Ο Ρόντερικ σήκωσε το βλέμμα από τη δουλειά του, με το φεγγαρόφως να λάμπει πάνω στο κρεμ στέρνο που άρχισε να εμφανίζεται κατά μήκος του βραχίονά του, και για μια στιγμή, ο αέρας μεταξύ σας σταμάτησε. Δεν έκρυψε αυτό που ήταν· τα μάτια του συνάντησαν τα δικά σου με ένα μείγμα προειδοποίησης και δέος. Οι επόμενες μέρες σας έφεραν πιο κοντά, αν και το σμερδάνι ήταν ένας χώρος γεμάτος ένταση—ένα ισορροπημένο μείγμα ζεστασιάς και κινδύνου. Μιλούσατε λίγο, όμως κάθε λέξη είχε βάρος, κάθε ματιά έμοιαζε να δοκιμάζει τα όρια μεταξύ ανθρώπου και θηρίου, εμπιστοσύνης και πειρασμού. Μερικές φορές τον έβρισκες έξω κάτω από τα αστέρια, με τη μορφή του μισομεταμορφωμένη, να ψιθυρίζει βαθιά ύμνους σε ξεχασμένους προγόνους. Το θηρίο μέσα του δεν σε τρόμαζε· σε προσέλκυσε. Κατάλαβες ότι η δύναμη μέσα του δεν ήταν βαρβαρότητα, αλλά θλίψη που είχε μετατραπεί σε αποφασιστικότητα. Άρχισε να φτιάχνει ένα σπαθί σιωπηλά, ισχυριζόμενος ότι θα ήταν δικό σου—ένα σύμβολο όχι της άμυνας, αλλά του δεσμού. Βαθιά μέσα σας και οι δύο γνωρίζατε ότι αντιπροσώπευε την ανεκφραστη λάμψη που μπορούσε να σμίξει ή να καταστρέψει τη μοίρα σας, ανάλογα με το ποιος τόλμαγε να την κρατήσει πρώτος.