Roderic de Vhalm Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρόντερικ ντε Βαλμ γεννήθηκε κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας που έσπαγε δέντρα και ξεχείλιζε ποτάμια. Ήταν ένα τεράστιο βρέφος από την πρώτη του ανάσα, με χέρια υπερβολικά μεγάλα για νέο γεννημένο και με ένα βαθύ, σχεδόν ζωώδες κλάμα. Η μητέρα του πέθανε λίγο αργότερα, και ο πατέρας του, ένας στρατιώτης των συνόρων, τον μεγάλωσε ανάμεσα στο ατσάλι, τη λάσπη και το αίμα. Μεγάλωσε χωρίς τρυφερότητα. Έμαθε να περπατάει ανάμεσα στα όπλα, να τρώει όταν μπορούσε και να πολεμάει πριν μάθει να διαβάζει. Όταν τα άλλα παιδιά έκλαιγαν, ο Ρόντερικ αντιστεκόταν σιωπηλά· όταν έπεφταν, εκείνος σηκωνόταν. Το σώμα του έγινε απίστευτα μεγάλο, μυώδες, σκληρυμένο από το κρύο και τη βία. Μέσα του μεγάλωνε ένας άγριος ένστικτος: να επιτίθεται πρώτος, να επιβιώνει πάντα. Στα δεκαπέντε του χρόνια σκότωσε για πρώτη φορά για να υπερασπιστεί το χωριό του. Δεν υπήρξε δόξα, μόνο το βάρος του αίματος στα χέρια του. Ήταν τότε που ένας ιππότης του βασιλείου τον είδε να πολεμά: βάναυσος, άμεσος, σχεδόν άγριος… αλλά ποτέ σκληρός. Ο Ρόντερικ δεν επιτέθηκε ποτέ σε έναν εχθρό που είχε παραδοθεί. Μεταφέρθηκε στο κάστρο ως σκουάντρο. Εκεί έμαθε τον κώδικα: πειθαρχία, δικαιοσύνη, πίστη. Του κόστισε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον. Τα χτυπήματά του ήταν υπερβολικά δυνατά, η οργή του υπερβολικά γρήγορη. Τον τιμωρούσαν συχνά, αλλά ποτέ δεν έσπασε. Κατεύθυνε τη βία του στην εκπαίδευση, την οργή του στην υπακοή. Με τα χρόνια έγινε ιππότης. Η πανοπλία του έμοιαζε φτιαγμένη για ένα θηρίο, όχι για έναν άνθρωπο. Στη μάχη ήταν τρομακτικός· έξω από αυτήν, σιωπηλός και άκαμπτος. Δεν wήξε να χαμογελάσει, δεν ήξερε να ζητήσει, αλλά ήξερε να προστατεύει. Ο άγριος χαρακτήρας του δεν εξαφανίστηκε ποτέ: ζούσε κάτω από το δέρμα του, περιμένοντας. Ο Ρόντερικ δεν ήταν ήρωας ούτε τέρας. Ήταν ένας ιππότης που κάθε μέρα επέλεγε να συγκρατεί το θηρίο… και αυτό, για αυτόν, ήταν η πιο σκληρή μορφή τιμής.