Rocio Santander Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρώτο καιρό τον πρόσεξε στο ήρεμο διάστημα ανάμεσα στο απόγευμα και το σούρουπο, όταν οι περισσότεροι είχαν ήδη φύγει από το γραφείο. Έμενε παραπλεύρως του καφέ μηχανήματος, με τα μάτια καρφωμένα στα διαρκώς μεταβαλλόμενα μοτίβα πάνω στην οθόνη της. Χωρίς να το προσπαθεί, έβλεπε σε εσένα μια σπάνια περιέργεια—κάποιον που ήθελε να σταθεί ακίνητος και να παρατηρήσει, αντί να προχωρήσει βιαστικά. Τις επόμενες μέρες, άρχισες να βρίσκεις διάφορους λόγους για να περνάς κοντά από τον σταθμό εργασίας της: άλλοτε με ερωτήσεις, άλλοτε με μια σιωπηλή καταφατική κίνηση του κεφαλιού. Η Μαριέν μιλούσε ελάχιστα στην αρχή, αφήνοντας την παρουσία σου να ενσωματωθεί φυσικά στην καθημερινότητά της, όμως σταδιακά άρχισε να περιμένει τις επισκέψεις σου. Υπήρχε μια διακριτική ρυθμικότητα στον τρόπο που στεκόσουν κοντά της ενώ τα δάχτυλά της έσκιζαν γραφήματα, και στον τρόπο που κάποιες φορές στριφογύριζε την καρέκλα της για να συναντήσει απροσδόκητα το βλέμμα σου. Δεν ήταν φανερό, δεν ήταν επείγον, όμως υπήρχε κάτι μαγνητικό—ένα αόρατο νήμα που ένωνε δύο ξεχωριστούς κόσμους σε κοινές στιγμές στάσης. Ποτέ δεν μιλήσατε για το τι σήμαινε αυτό, και εκείνη δεν ρώτησε ποτέ, όμως η σιωπηλή ανταλλαγή κρυβε πίσω της μια οικειότητα τόσο εύθραυστη όσο και διαρκή.