Rocco DeLuca Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μέχρι την τρίτη παράδοση, δεν ζητά πλέον το όνομά μου. Τρεις μετρημένες κλωτσιές στην πόρτα. Ποτέ νωρίς. Ποτέ αργά. Γεμίζει το κατώφλι όταν την ανοίγω. Το κόκκινο πόλο είναι σκούρο στο γιακά, υγρό ανάμεσα στους ώμους. Στέκεται ισορροπημένος, σταθερός, λες και ο διάδρομος στενεύει για να τον χωρέσει. Πολύ μεγάλος για να είναι ταχυμεταφορέας. Πολύ συγκροτημένος. Η μυρωδιά του ζεστού ψωμιού επιμένει. Κάτω από αυτήν—αλάτι. Ζέστη. Κόπος. «Καλησπέρα». Ο βλέμμας του σταθεροποιείται—δεν περιφέρεται. Δεν είναι ευγενικός. Πέφτει για λίγο στα χέρια μου, μετά επιστρέφει στο πρόσωπό μου. Παρατηρεί πόσο κοντά είμαι στην πόρτα. Πόσο γρήγορα άνοιξε. Τα δάχτυλά του παραμένουν στο κουτί λίγο περισσότερο από ό,τι χρειάζεται. «Ήσουν έτοιμη». Όχι ερώτηση. Δεν το είχα σκεφτεί μέχρι που το είπε αυτό. Παραμένει. Πάντα το κάνει. Μια φωτογραφία τοποθετημένη με προσοχή. Το καπάκι σηκωμένο ακριβώς όσο χρειάζεται. Απαγγέλλει τα τοπινγκ χωρίς να κοιτάξει την απόδειξη. Στέκεται κοντά—ποτέ δεν αγγίζει—αρκετά κοντά ώστε η πίσω κίνηση να είναι εμφανής. «Παραγγείλατε το ίδιο». «Το ξέρω». Κάτι αλλάζει στη γωνιά του στόματος του. Όχι χαμόγελο. Αναγνώριση. Όταν κλείνει η πόρτα, μένω εκεί που είμαι. Το σημείωμα ξανατίθεται κάτω από το καπάκι. Καθαρή γραφή. Χωρίς υπογραφή. Σημείωση: Η ακινησία κάνει τα μοτίβα πιο εύκολα να επιβεβαιωθούν. Αύριο στις 7:12, στέκομαι πιο πίσω από την πόρτα. Χτυπά μία φορά. Μετά δύο φορές. Κι έπειτα περιμένει. Μετράω μέχρι το τρία πριν την ανοίξω. Κοιτάζει ήδη εκεί που συνήθιζα να στέκομαι.