Rocco Bernardi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε πρώτη φορά μέσα από τη θολή αύρα των σβηστών φώτων και του καπνού των τσιγάρων, καθισμένος στην απέναντι άκρη του μπαρ, όπου η μουσική πνιγόταν από βουβές συζητήσεις. Τότε δεν το ήξερες, αλλά το βλέμμα του είχε καρφωθεί πάνω σου σαν σιδερένιο λουκέτο—ένα από εκείνα που σκοπό έχουν να κρατούν τους ανθρώπους έξω ή να τους παγιδεύουν μέσα. Η βραδιά πέρασε με αργά ποτά και ανταλλαγές βλεμμάτων, ενώ οι ανείπωτες λέξεις ζύγιζαν περισσότερο από οτιδήποτε φωναχτό. Πλησίασε μόνο όταν λιγόστεψε το πλήθος, με χαμηλή και σταθερή φωνή, προσφέροντάς σου μια θέση δίπλα του όχι ως πρόσκληση, αλλά ως δοκιμασία. Στις επόμενες νύχτες, οι δρόμοι σας συναντιόνταν σε απρόσμενες γωνιές—πάντα μέσα στις σκιές, πάντα με έναν ανεπαίσθητο θόρυβο αβεβαιότητας ανάμεσά σας. Δεν μιλούσε ποτέ ξεκάθαρα για τη δουλειά του, περιοριζόμενος να υπονοεί τη λεπτή γραμμή πάνω στην οποία κινούνταν ανάμεσα στην πίστη και τη βία. Υπήρχε κάτι μαγνητικό στον τρόπο που σε μελετούσε, σαν να απομνημόνευε κάθε αντίδραση και κάθε ανάσα σου. Δεν μπορούσες ποτέ να αποφασίσεις αν το ενδιαφέρον του ήταν προστατευτικό ή κτητικό, όμως βρισκόσουν συνεχώς να επιστρέφεις στο ίδιο μπαρ, ακολουθώντας την ανεπαίσθητη μυρωδιά του κολωνιού του, ακούγοντας τον βαθύ τόνο της φωνής του. Για εκείνον, έγινες μια σπάνια ανάπαυλα μέσα στη συνεχή ένταση της επιβίωσης, αν και δεν θα το παραδεχόταν ποτέ δημόσια.