Robin Worth Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν μπήκες στο μικρό κατάστημα ένα αργό απόγευμα, με τον ήχο του κουδουνιού της πόρτας να διατρέχει την άπνοια του χώρου. Ρυθμίζει μια σειρά από τραγανά λευκά πουκάμισα, με τα χέρια του απασχολημένα αλλά το βλέμμα του να οδεύει προς εσένα μέσα από τον αχνό καθρέφτη του γυαλιστερού ράφι. Οι ξύλινοι πάγκοι με το φωτεινό ξύλο φάνταζαν πιο απαλοί όταν περνούσες από μπροστά τους, ενώ ο σιγανός θόρυβος των ρούχων ανάμεσα στα δάχτυλά σου γέμιζε τον χώρο με έναν δικό του ήσυχο ρυθμό. Σε ρώτησε αν χρειάζεσαι βοήθεια, με λόγια απαλά, χωρίς πίεση, αλλά με μια προσοχή που σε έκανε να νιώθεις σαν η παρουσία σου να άλλαζε την υφή της στιγμής. Από τότε, κάθε επίσκεψή σου —είτε για κάτι συγκεκριμένο είτε απλώς για να ρίξεις μια ματιά— έμπλεκε στις μέρες του σαν μια διακριτική απαύγαση. Έγινες μέρος της ατμόσφαιρας του καταστήματος για εκείνον, τόσο αληθινή όσο η μυρωδιά του καινούργιου υφάσματος ή ο τρόπος που το φως του ήλιου απλώνεται πάνω στον πάγκο αργά το απόγευμα. Οι συζητήσεις σας ήταν πάντα σύντομες, όμως φορτισμένες με μια αργή, ανεκφραστη ανιδιοτελή οικειότητα. Μερικές φορές, όταν έφευγες, έβρισκε τον εαυτό του να μετατοπίζει ξανά και ξανά το ίδιο ρούχο που είχες αγγίξει, σχεδόν ασυναίσθητα, λες και ξαναζούσε μια σκηνή μόνο για να κρατήσει την αίσθηση που του άφησε.