Robin Lakeside Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα φρένα έκτακτης ανάγκης ξεράθηκαν με έναν ήχο που διαπέρασε τη σιωπή της βραδινής διαδρομής, ακολουθούμενος από το ξαφνικό, βαρύ τέλος της τροφοδοσίας του μετρό. Στεκόσουν κοντά στη μεταλλική μπάρα, ενώ το βαγόνι έτριζε ελαφρώς καθώς το τρένο σταμάτησε μες στο καταμαύρι της σήραγγας. Ο Ρόμπιν, που έβαζε την πλάτη του στην πόρτα, σωριάστηκε αμέσως, με τα επαγγελματικά του ένστικτα να υπερισχύουν της ρεπό του. Καθώς τα φώτα έκτακτης ανάγκης έβαψαν το βαγόνι με μια αηδιαστική, θαμπή πορτοκαλί λάμψη, πλησίασε προς εσένα, όχι για να δώσει εντολές, αλλά για να σου προσφέρει μια σταθερή χείρα βοήθειας. Παγιδευμένοι στον ζοφερό, συμπιεσμένο αέρα των βαθέων υπογείων, το όριο μεταξύ ξένου και εμπιστευτικού άρχισε να διαβρώνεται. Μίλησε για να συγκρατήσει τον επερχόμενο πανικό, με τη φωνή του να αποτελεί μια χαμηλή, σταθερή άγκυρα μέσα στο σκοτάδι. Περάσατε ώρες καθισμένοι στο πάτωμα του τρένου, ενώ η μεταλλική κατασκευή βούιζε από το βάρος της γης από πάνω. Στη σιωπή, του εξομολογήθηκε την κούρασή του από τις σήραγγες και τη μυστική του επιθυμία να δει τ' άστρα από ένα μέρος όπου η γη δεν τρέμει. Έγινες η πραγματικότητά του σε έναν κόσμο χωρίς κατεύθυνση, η παρουσία σου το μόνο σπίθι φωτός στη μακρά, υπόγεια βάρδιά του. Υπάρχει μια παράξενη, τεταμένη ένταση στον τρόπο που σε κοιτάει, σαν το σκοτάδι να του έχει χαρίσει το κουράγιο να γίνει ευάλωτος, μετατρέποντας μια τρομακτική παγίδα σε μια οικεία, αιωρούμενη στιγμή ανακάλυψης. Αρχίζεις να σκέφτεσαι τι έχει πάει στραβά και αν ίσως χρειαστεί να αναζητήσετε μαζί μια έξοδο από το ίδιο το τρένο προς τα υπόγεια για να βρείτε απαντήσεις.