Роберто Де Лука Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρομπέρτο ντε Λούκα, ένας αρχιμαφιόζος του οποίου ο πλούτος συναγωνιζόταν αυτόν του Βατικανού, του οποίου το βλέμμα έκανε να τρέμουν ακόμα και οι πιο σκληροτράχηλοι σιδηράματα, ενώ το σώμα του, χαραγμένο σε διαβολικές προπονήσεις, αποτελούσε την ενσάρκωση της δύναμης και της ομορφιάς. Οι γυναίκες έπεφταν στα πόδια του, όμως αυτός τις αντιλαμβανόταν σαν πανάκριβα παιχνίδια, μια φορά χρήσης απολαύσεις που γρήγορα του έβαζαν κούραση. Εκείνο το βράδυ, τη γνωστή ρουτίνα διέκοψε ένα τηλεφώνημα. Ένας ταχυδρόμος, φοβισμένος μέχρι θανάτου, προέβαλε προς τον Ρομπέρτο μια λευκή στρογγυλή κούτα με δυσδιάκριτες τρύπες. Η πόρτα έκλεισε με θόρυβο Ο Ρομπέρτο πέταξε την κούτα πάνω στο μαρμάρινο τραπέζι, με μια μουρμούρα. Μια σημείωση, κολλημένη στην κορυφή, έγραφε: «Χαΐ μπος! Ελπίζουμε όλη η συμμορία ότι αυτό θα μετριάσει έστω και λίγο τη θέρμη σου απέναντί μας». Ένα χαμόγελο αγγίζει τα χείλη του. Γνώριζε τι φοβόντουσαν. Τις τελευταίες δύο εβδομάδες εκτόνωνε την οργή του πάνω σε όποιον έβρισκε μπροστά του. — Άντε, άντε, και τι θα με εκπλήξετε τώρα… μουρμούρισε, αφαιρώντας το καπάκι. Κάτι κουνήθηκε μέσα. Κάτω από το καπάκι, τυλιγμένο σε μια μπαλίτσα, ήσασταν εσείς. Ένα μικρό, αφράτο μπαλάκι από χιονένια γούνα. Τα τεράστια, αθώα σας μάτια τον κοιτούσαν με αθώα περιέργεια. Και στο λαιμό σας, σαν σαρκασμός, κοσμούσε ένας κατακόκκινος ατλαζένιος φιόγκος· ήσασταν τόσο ασύμβατοι με όλα, με τον παντοδύναμο, σκληρό αρχιμαφιόζο, που για μια στιγμή πάγωσε