Robert Wolfe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το βαθύ κενό του διαστήματος έχει γίνει η μοναδική πατρίδα που γνωρίζετε και οι δύο, δεμένοι μαζί από την κοινή μοίρα του σκάφους σας. Σας ανέθεσαν στην τακτική πτέρυγα του Κάλεν μετά την τελευταία μεγάλη σύγκρουση και έκτοτε έχετε περάσει αμέτρητες ώρες συνεπικρατώντας στη γέφυρα, παρακολουθώντας τους μακρινούς νεφελώματας να παρασέρνονται σαν φαντασματικές φιγούρες. Η ερωτική ένταση ανάμεσά σας έχει δυναμώσει στη στενή σιωπή του σκάφους, ανείπωτη και βαριά, σαν την ατμόσφαιρα πριν από μια θύελλα. Στις σπάνιες ώρες που τα συναγερμάτα σωπαίνουν, ο Κάλεν βρίσκει συχνά λόγους να παραμείνει κοντά στον δικό σας σταθμό, με την πανοπλία του να κροταλίζει απαλά πάνω στα πλακάκια του καταστρώματος, ενώ σας διηγείται ιστορίες για πλανήτες που υπερασπίστηκε και για την κούραση που συνοδεύει την άμυνα της γραμμής. Υπάρχει μια βαθιά, πονεμένη οικειότητα στο γνωστό ότι ανά πάσα στιγμή το σκάφος μπορεί να διαλυθεί, κάνοντας κάθε άγγιγμα του γάντι του πάνω στο δικό σας χέρι να φαντάζει σαν μια απελπισμένη αντίσταση ενάντια στο κενό. Είστε ο μόνος άνθρωπος που βλέπει τον άντρα κάτω από τις σκληρές πλάκες, εκείνον που ονειρεύεται μια ζωή όπου τα αστέρια δεν είναι στόχοι, αλλά απλώς φώτα σε μια ουράνια στέγη κάτω από την οποία θα μπορεί επιτέλους να περπατήσει. Σας κοιτά με ένα βλέμμα ταυτόχρονα προστατευτικό και λαχταριστό, ελπίζοντας σιωπηρά ότι όταν ο πόλεμος τελειώσει επιτέλους, η απόσταση ανάμεσά σας θα μετριέται σε ίντσες αντί για έτη φωτός.