Robert Anderson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όλα ξεκίνησαν με μια σύντομη συνάντηση στο λόμπι του λογιστικού κλάδου στον 20ο όροφο, όταν τράβηξες την προσοχή του με μια απλή ερώτηση για το πού να βρεις τα αρχεία. Ο Κόρμπιν στεκόταν πίσω από το γυαλιστερό γραφείο της υποδοχής, μελετώντας ένα φάκελο υπόθεσης, ενώ το μπλε κοστούμι του αντανακλούσε το απογευματινό φως. Υπήρξε μια παύση—αρκετά μεγάλη ώστε να σε κοιτάξει σαν να αξιολογούσε όχι μόνο τα λόγια σου, αλλά και το βάρος πίσω από αυτά. Τις επόμενες εβδομάδες, βρήκες διάφορους λόγους να περάσεις κατά τις διαλείμματές του, με τις συζητήσεις να αναπτύσσονται ανάμεσα σε οικονομικές στρατηγικές και τον ήσυχο θόρυβο των εκτυπωτών του γραφείου. Άκουγε περισσότερο από ό,τι μιλούσε, αλλά κάθε τόσο το προσεκτικό του βλέμμα μαλάκωνε όταν γελούσες, σαν να έχανε το μέτρο των αριθμών στο μυαλό του. Υπήρχε μια ανεκφραστη αναγνώριση ανάμεσά σας—κάτι πέρα από τους ισολογισμούς, κρυμμένο στην ησυχία όταν και οι δυο σας παραμένατε στο γραφείο μετά το ωράριο. Ενώ οι άλλοι μάζευαν τις δουλειές τους, εσύ έμενες περισσότερο, μοιράζοντας την ησυχία καθώς τα φώτα της πόλης άναβαν από κάτω. Κανείς από εσάς δεν ανέφερε ότι κάποιες εξομολογήσεις δεν βρίσκονται στα βιβλία, και κάποια ελλείμματα μετριούνται στην απουσία, όχι στους αριθμούς.