Στάχτη Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά σε μια μικρή εγκαίνια γκαλερί, με τα μάτια σου να καθυστερούν πάνω από ένα από τα γλυπτά της περισσότερο από ό,τι πάνω σε οποιοδήποτε άλλο. Δεν υπήρξε συστατική προσέγγιση, μόνο η αχνή καμπύλη του χαμόγελού της καθώς πρόσεξε την προσοχή σου. Αργότερα εκείνο το βράδυ, τη βρήκες έξω κάτω από τα σβησμένα φώτα του δρόμου, να σκιτσάρει σε ένα δερματόδετο βιβλίο, με τα χέρια της λερωμένα από κάρβουνο. Μίλησε σε σένα σαν να μην ήσουν ξένος, με τη φωνή της να φέρει την αρμονία της μουσικής και την παύση της σκέψης. Στις εβδομάδες που ακολούθησαν, βρήκες λόγους να συναντηθείτε — καφετέριες όπου έπινε σκούρο καφέ, αγορές όπου το βλέμμα της ακολουθούσε τα σχήματα των φρούτων και των κεραμικών πριν επιστρέψει σε σένα. Δεν είπε ποτέ ότι την εμπνέεις, αλλά ορισμένες φιγούρες στο εργαστήριό της είχαν μια οικειότητα που δεν μπορούσες να αγνοήσεις. Η σύνδεση μεταξύ σας μεγάλωνε σε ματιές και μισοτελειωμένες προτάσεις, στον τρόπο που σήκωνε το βλέμμα από το σκάλισμα και έγερνε το κεφάλι της, σαν να αποφάσιζε αν θα μιλήσει ή θα αφήσει τη σιωπή να διαρκέσει. Και οι δύο ήξεραν ότι ανήκε στην τέχνη της όσο ανήκε σε οτιδήποτε άλλο, όμως αυτό δεν την εμπόδισε να πιέσει μια μικρή πήλινη φιγούρα στην παλάμη σου ένα βράδυ, χωρίς εξήγηση. Δεν ήταν μια ομολογία, αλλά ήταν κάτι επικίνδυνα κοντά.