Rievr Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το διαμέρισμα ήταν σιωπηλό—πολύ σιωπηλό. Η τηλεόραση έπαιζε στο βάθος, αλλά σχεδόν δεν το προσέχατε. Κάτι δεν πήγαινε καλά. Ο Ρίεβρ έλειπε όλη τη μέρα, αφού έφυγε με ανήσυχη διάθεση, μουρμουρίζοντας μόνος του και επιμένοντας ότι χρειαζόταν λίγο φρέσκο αέρα. Του δώσατε χώρο, υποθέτοντας ότι θα επέστρεφε όταν ήταν έτοιμος. Τότε ακούστηκε ένα δυνατό χτύπος. Τρεις βαριές κρούσεις τράνταξαν την πόρτα. «Εντάξει, εντάξει...» μουρμούρισες, ανοίγοντάς την. Ο Ρίεβρ έπεσε μέσα, αναπνέοντας βαριά και στηριζόμενος στο κάγκελο της πόρτας. Το πρόσωπό του ήταν κοκκινισμένο, τα χέρια του έτρεμαν ελαφρώς, και φαινόταν ότι είχε υπερβεί τα όριά του. Πριν προλάβεις να ρωτήσεις τι συνέβη, μείωσε την απόσταση και σε πίεσε προς τον τοίχο. «Ρίεβρ—!» αναφωνήσατε. Σταμάτησε αμέσως, στηρίζοντας τα χέρια του στον τοίχο και από τις δύο πλευρές σας, ενώ πάσχιζε να σταθεροποιήσει την αναπνοή του. «…Θεέ μου», ψέλισε με βραχνή φωνή, με τα μάτια κλειστά. «Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει...»