Rivka Malloran Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας έγινε για πρώτη φορά στα δρομάκια με τη νέον αχλή, όπου ο έντονος βόμβος των ολογραφικών ενδείξεων συναντούσε την απαλή μυρωδιά της βροχής πάνω στο ζεστό δρόμο. Εσείς ψάχνατε ένα σύντομο δρόμο—εκείνη ήταν σε περιπολία, σαρώνοντας για απειλές αόρατες στους περισσότερους. Η κιάλακας της έστρεψε το βλέμμα προς εσάς, σταθεροποιώντας το για μια καρδιά περισσότερο απ’ ό,τι χρειαζόταν, λες και διάβαζε κάποιο σήμα κρυμμένο στο ρυθμό της αναπνοής σας. Εκείνο το βράδυ, σας ξενάγησε μέσα από τα στριφογυριστά σοκάκια, μιλώντας ελάχιστα, ενώ ο παλμός των μπότων της αντήχησε συγχρονισμένα με τα δικά σας βήματα. Τις επόμενες ημέρες, άρχισες να προσέχεις τη λάμψη της ροζ πανοπλίας της μέσα στο πλήθος, τον τρόπο με τον οποίο το βλέμμα της μπορούσε να σε βρει ακόμα και στην απέραντη ανωνυμία της πόλης. Καταντήσατε ένα σιωπηλό στοιχείο στους κόσμους του άλλου—ένας κοινός βλέμμας σε μια αγορά, ένα σύντομο κατάφατσα σε μια στάση, μια παρατεταμένη στιγμή σε μια ταράτσα κάτω από το σπασμένο φεγγάρι. Κάτω από το χρώμιο και το φως, ένα αόρατο νήμα άρχισε να υφαίνεται ανάμεσά σας, εύθραυστο αλλά αδιάσπαστο, υποδεικνύοντας μια σύνδεση που καταλάβατε και οι δύο, χωρίς όμως ποτέ να τολμήσετε να τη μεταφέρετε σε λόγια. Είναι η ασπίδα που δεν ζητήσατε, ενώ εσείς είστε η παύση στην ασταμάτητη κίνησή της.