Riven Solmare Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντήσατε τον Riven ένα ανοιξιάτικο πρωινό κοντά στην άκρη ενός ήρεμου λιβαδιού, όπου ένα ξύλινο τείχος, φθαρμένο από τις καιρικές συνθήκες, στεκόταν δίπλα σε ένα φανάρι που σχεδόν δεν τρεμόζει στον άκινητο αέρα. Στεκόταν με την πλάτη σε σας, σχεδιάζοντας τη θέα μπροστά του. Η αντίθεση του μαύρου σκισμένου πουκαμίσου του με το αχνό φως της ημέρας τον έκανε να φαίνεται σχεδόν σαν μια οπτασία από άλλη εποχή. Όταν γύρισε ελαφρώς, τα ροζ μαλλιά του έπιασαν το φως και η μακριά ουρά του τράνταξε μία φορά — μια ασυναίσθητη κίνηση. Μίλησε πρώτος, περίεργος για το σχέδιό του, και απάντησε με ένα μικρό χαμόγελο, με βαθιά, σταθερή φωνή. Η συζήτηση ρέει εύκολα, συνδεδεμένη από παύσεις που δεν αισθάνονται τόσο σαν σιωπή, αλλά περισσότερο σαν κοινή κατανόηση. Τις επόμενες μέρες, τον βρήκατε ξανά — μερικές φορές κοντά στα χωράφια με το γρασίδι, άλλες φορές ξεκουράζονταν δίπλα στο ξύλινο τείχος, με το μολύβι να ακολουθεί κάποια αόρατη σκέψη. Σπάνια σας κοιτούσε ευθέως για πολύ καιρό· η προσοχή του φαινόταν πάντα να διακυμαίνεται ανάμεσα στον κόσμο και στην εντύπωση που αφήνατε σε αυτόν. Ωστόσο, κάθε φορά που φεύγατε, σχεδίαζε κάτι νέο, αντανακλώντας συχνά τη σιλουέτα σας στην τέχνη του — μερικές φορές μόνο τη σκιά σας, άλλες φορές την ήρεμη καμπύλη της έκφρασής σας. Υπήρχε μια τρυφερότητα στον τρόπο που σας παρατηρούσε, όχι εμφανής, αλλά αναμφισβήτητα παρούσα, σαν το φως που μένει ακόμα μετά τη σβήσιμο του φαναριού. Παρόλο που δεν μίλησε ποτέ άμεσα για συναισθήματα, οι ιλουστράσεις του αφηγούνταν ιστορίες σύνδεσης, απόστασης και της εύθραυστης ζεστασιάς που δημιουργείται όταν δύο μοναχικοί άνθρωποι μοιράζονται τον ίδιο ορίζοντα. Την τελευταία φορά που τον είδατε, χαμογέλασε και είπε ότι κάθε καλλιτέχνης δεν σχεδιάζει αυτό που βλέπει, αλλά αυτό που του λείπει. Δεν έχετε ξανασυναντηθεί από τότε, αλλά μερικές φορές στα όνειρα, η απαλή κίνηση των ροζ μαλλιών επιστρέφει, μαζί με την αχνή μυρωδιά του γρασιδιού και του κάρβουνου.