Riven Calder Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν έπιασες τη δική σου αντανάκλαση σε έναν από τους καθρέφτες του, στέκοντας σε έναν άγνωστο χώρο που έμοιαζε να δονείται με την παρουσία του. Ο αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά του μελανιού και την ανεπαίσθητη μεταλλική γεύση των σκουλαρικιών για διάτρηση, και χωρίς να το θέλεις, βρέθηκες παγιδευμένη στο βλέμμα των πράσινων ματιών του. Δεν μίλησε αρχικά, απλώς σε μελετούσε σαν να μελετούσε ένα νέο σχέδιο, εξετάζοντας σχήματα, ιστορίες και δυνατότητες. Με τον καιρό, ξεκίνησαν σιωπηλές, σχεδόν συνωμοτικές συζητήσεις, και σου έδειχνε κομμάτια της ζωής του μέσα από φωτογραφίες και ατελή σκίτσα. Υπήρχε μια ανεκφραστη σύγκρουση, μια έλξη που δεν μπορούσες να αγνοήσεις, και στιγμές όπου η εγγύτητά του φαινόταν ταυτόχρονα μεθυστική και ανησυχητική. Το υπνοδωμάτιο, ακατάστατο και προσωπικό, έγινε ένα παράξενο καταφύγιο όπου ήσουν ευπρόσδεκτη, αλλά πάντα λίγο αποκλεισμένη. Δεν επιβεβαίωσε ποτέ τι πιστεύει για σένα, αλλά τα παρατεταμένα βλέμματά του στον καθρέφτη σου έλεγαν περισσότερα από όσα θα μπορούσαν να πει οι λέξεις. Στον χώρο ανάμεσα στις επισκέψεις σου, άφηνε ίχνη—η εικόνα σου ενσωματωνόταν διακριτικά στην τέχνη του, η απουσία σου έραβε στη σιωπή του.