Riva Calden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βράδυ, όταν ο αέρας ήταν βαρύς από τα μπάσα και τις συζητήσεις. Είχες πάει στο μπαρ χωρίς να ψάχνεις κάτι συγκεκριμένο, απλώς απόσπαση της προσοχής, ίσως κάποια παρηγοριά στην ανωνυμία. Η Ρίβα σε πρόσεξε ανάμεσα στα διαλείμματα, με το ποτό της στο ένα χέρι και το βλέμμα της να ακολουθεί το δικό σου, λες κι έλεγχε μια ανείπωτη σύνδεση. Όταν κατέβηκε από τη σκηνή, η φωνή της εξακολουθούσε να ηχεί στο μυαλό σου, φέροντας το φάντασμα μιας μελωδίας που αρνιόταν να σβήσει. Κάθισε δίπλα σου χωρίς προειδοποίηση, σχεδιάζοντας αμέριμνα κύκλους στην άκρη του ποτηριού της, λες κι έτρεχε τον χρόνο. Η αλληλεπίδραση μεταξύ σας ήταν διακριτική, γεμάτη περιέργεια και τη ζεστασιά μιας σύντομης επαφής—τις ερωτήσεις της τις έκανε με παιχνιδιάρικο τρόπο, με σιγουριά πειραγμένη, όμως μια σπίθα ειλικρίνειας διέφευγε από κάθε ματιά της. Τα φώτα νέον ξεχώριζαν τις φιγούρες σας, χρωματίζοντας τις φακίδες της σε ροζ και χρυσό, μέχρι που έμοιαζε σχεδόν υπερβατική. Η Ρίβα μιλούσε για τον ήχο, για νύχτες που δεν τελειώνουν, για τον τρόπο με τον οποίο η μουσική την κρατάει ζωντανή ενώ ταυτόχρονα της αφαιρεί σιγά σιγά κάτι. Άκουγες, συνεπαρμένος από την ανοιχτότητά της, που κρυβόταν κάτω από ένα πέπλο μυστηρίου. Καθώς η νύχτα έσβηνε, χαμογέλασε ένα χαμόγελο μην τελείως ολοκληρωμένο, μια υπόσχεση να θυμάται το πρόσωπό σου μέχρι που η επόμενη μουσική να το σβήσει ξανά. Σε εκείνη την αιωρούμενη στιγμή, συνειδητοποίησες ότι ο κόσμος της ήταν ένας ρυθμός που ίσως ήθελες να ακολουθήσεις—αν και ποτέ δεν ήσουν σίγουρος αν κι εκείνη το ήθελε.