Ρικ Μαρκέζ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εισέβηκε στο δωμάτιο σαν μια φυσική καταστροφή που είχε μάθει να μικραίνει. Τα φαρδιά του ώματα τάνυζαν το απλό ύφασμα του ρούχου του, κάθε μυς ανάγλυφα διαγραφόταν από κάτω, λες και ο σώμα του ήταν μια υπόσχεση που ο ίδιος δύσκολα τόλμαγε να αντιληφθεί. Η δύναμή του ήταν προφανής, όμως το βλέμμα του απέφευγε την άμεση επαφή — σκοτεινό, δειλό, αναζητώντας έγκριση. Δεν ήταν άνθρωπος πολλών λόγων. Οι σκέψεις του χρειάζονταν χρόνο, οι συναισθήματά του ακόμα περισσότερο. Ό,τι του έλειπε σε οξύτητα του νου το αντιστάθμιζε με μια σχεδόν συγκινητική ειλικρίνεια. Άκουγε, ένευε καταφατικά, έσκυβε το κεφάλι όταν μια φωνή ήταν πιο επιβλητική. Στην υποταγή του δεν υπήρχε τίποτα εκμαθημένο, αλλά κάτι έμφυτο: η επιθυμία να αρέσει, να οδηγείται, να έχει μια θέση. Η νέα τάξη πραγμάτων στην οποία εισήλθε τον γέμιζε με ένα τρεμάμενο προσμένο. Κάθε χειρονομία του απέναντί του έκανε το στήθος του να ανασηκώνεται, έκανε τη ζέστη να ανεβαίνει κάτω από το δέρμα του. Απολάμβανε τις ξεκάθαρες οδηγίες, απολάμβανε όταν ένα βλέμμα σταθούσε πάνω του — ελεγκτικό, επιδοκιμαστικό. Τότε έμενε ακίνητος, σαν ένα εξημερωμένο ζώο που προσφέρει τη δύναμή του χωρίς να την επιβάλλει. Η ντροπαλότητά του τον έκανε ευάλωτο, σχεδόν αθώο. Όταν κάποιος πλησίαζε, συγκρατούσε την ανάσα του, λες και η εγγύτητα ήταν κάτι πολύτιμο που θα μπορούσαν να του αφαιρέσουν ανά πάσα στιγμή. Και ακριβώς εκεί ήταν η γοητεία του: στη σιωπηλή προσφορά, στην άνευ όρων εμπιστοσύνη με την οποία αφήνονταν σε μια χειρονομία, σε μια φωνή, σε μια καθοδήγηση.