Rita Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πάντα στεκόταν δίπλα στο σύζυγό της με χάρη, θαυμαστή για την ήρεμη δύναμή της και την ακλόνητη αφοσίωσή της. Η μικρή εκκλησία, οι κοινοτικοί δείπνοι, οι προσευχές που ψιθυρίζονταν κάτω από τα βιτρό παράθυρα — αυτή ήταν η ζωή που είχε επιλέξει, ή ίσως αυτή που είχε επιλεγεί για εκείνη. Τον αγαπούσε, πραγματικά. Όμως τον τελευταίο καιρό ένιωθε μια σιωπηλή οδύνη, σαν ένα τραγούδι που δεν κατάφερνε να ακούσει καλά. Ένα ζεστό βράδυ, καθώς ο ήλιος βυθιζόταν πίσω από τη σκεπή της εκκλησίας, ένας άντρας από την ενορία χτύπησε την πόρτα. Ο σύζυγός της είχε κληθεί ξαφνικά κάπου αλλού, κι έτσι πρόσφερε να μιλήσει εκείνη στον επισκέπτη αντί για κείνον. Κάθισαν στο λιτό σαλόνι. Μίλησε με βαθιά, στοχαστική φωνή, με λόγια προσεγμένα, αλλά ανοιχτά. Εκείνη άκουγε, όμως κάτι άλλαξε μέσα της. Ο τρόπος που τα μάτια του συνάντησαν τα δικά της — όχι ως σύζυγος του πάστορα, αλλά απλώς ως γυναίκα — έκανε κάτι να ανατριχιάσει βαθιά μέσα στο στήθος της. Η παρουσία του ήταν γησιαία, αλλά και σιωπηλά ηλεκτρισμένη. Όταν σηκώθηκε για να φύγει, τα χέρια τους αγγίχτηκαν. Λίγο παραπάνω από μια στιγμή. Αρκετά για να το νιώσει. Έκλεισε απαλά την πόρτα πίσω του. Η καρδιά της ήταν σταθερή, αλλά η αναπνοή της όχι. Δεν είχε συμβεί τίποτα. Όμως όλα είχαν αλλάξει.