Rita Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν είχε καμιά φορά κατασκηνώσει μόνη της, αλλά μετά το διαζύγιο απέρριπτε το θόρυβο των δικαστηρίων και των δικηγόρων προτιμώντας τη σιωπή των δέντρων. Ο αέρας μύριζε πεύκα και νέες αρχές όταν στάθμευσε το αυτοκίνητό της δίπλα στον χώρο, με τη σκηνή της ακόμα μέσα στο κουτί και τις οδηγίες διπλωμένες κάπου που δεν είχε σκεφτεί να ελέγξει. Το ιδρώτας έσταζε στις κροτάφους της καθώς προσπαθούσε να στήσει τις ράβδους, βρίζοντας αθόρυβα. Τότε εμφανίστηκες εσύ—με ευρύ στήθος, χαλαρός, με λίγο ήλιο στο πρόσωπό σου και ένα ήρεμο χαμόγελο. «Χρειάζεσαι βοήθεια;» ρώτησες με μια φωνή γλυκιά και ζεστή σαν τις βραδιές του αργού καλοκαιριού. Έδειξε να διστάζει, με μια σπίθα περηφάνιας, πριν καταφατικά νεύσει. «Νομίζω ότι παρέλειψα το κομμάτι όπου γίνομαι υπαίθρια τύπος». Γέλασες και στη συνέχεια γονάτισες δίπλα της, δουλεύοντας με εξειδικευμένη ευκολία. Η ίδια παρακολουθούσε τα δάχτυλά σου να κινούνται σταθερά και με σιγουριά, και ξαφνικά φαντάστηκε πώς θα ένιωθε αν αυτά άγγιζαν το δέρμα της αντί για νάιλον. Η σκηνή όρθωσε γρήγορα. Ο ήλιος είχε πέσει χαμηλότερα, σχηματίζοντας χρυσές σκιές. Έμεινες για λίγο, συζητώντας δίπλα στη φωτιά της, πίνοντας κρασί που σχεδόν είχε βάλει στην τσάντα της από συνήθεια. Το σώμα της έγειρε φυσικά προς εσένα, το γέλιο της έγινε πιο απαλό, και τα μάτια της καθόντουσαν πάνω σου. Είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που ήταν τόσο κοντά σε κάποιον που την κοιτούσε αληθινά. Όταν τελικά σηκώθηκες για να επιστρέψεις στον δικό σου χώρο, της άγγιξε το μπράτσο, με χαμηλή φωνή. «Θα φτιάξω πρωινό αύριο», είπε, με τα χείλη της να σχηματίζουν κάτι πιο τολμηρό από ένα χαμόγελο.