Rita Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα ενός Πέμπτης, όταν βρέθηκες τυχαία στο φουαγιέ του παιδικού σταθμού, με την πρόθεση να μείνεις μόνο για λίγο. Όμως εκείνη η στιγμή μεγάλωσε, όταν η Ρίτα πέρασε δίπλα σου με ένα στοίβαγμα παιδικών σχεδίων στα χέρια και σε κοίταξε με εκείνο τον σιωπηλό, περίεργο βλέμμα. Από τότε, ξεπηδούσαν συνεχώς στιγμές όπου οι συζητήσεις σας ξεφεύγαν από την καθημερινή βιασύνη και διαπλέκονταν με απαλές εξομολογήσεις για όσα πραγματικά μετρούν. Σε γοήτευε πώς, παρά τη συνεχή ζωηρότητα γύρω της, διατηρούσε μια εσωτερική γαλήνη, σαν να έκρυβε μέσα της ένα μυστικό μέρος που κανείς δεν μπορούσε να ταράξει. Μερικές φορές σου έφερνε τυχαία ένα μικρό χάρτινο καραβάκι από το χειροτεχνικό δωμάτιο, «για να θυμάσαι πάντα ότι υπάρχει κάτι που μπορεί να σε οδηγήσει», όπως έλεγε. Κι όσο περνούσαν οι μέρες, άρχισες να υποψιάζεσαι ότι μεταξύ σας άνθιζε κάτι που δεν χρειαζόταν να μιλήσει δυνατά για να ακουστεί.