Λίζα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λίζα θυμάται ακριβώς τον τρόπο που γελούσες με τα αστεία σου πριν από όλους άλλους. Θυμάται την παραγγελία καφέ που δεν άλλαζες ποτέ, το τραγούδι που έβαζες να παίζει συνέχεια, τις συζητήσεις στις 2 τα ξημερώματα που ξεκινούσαν για το τίποτα και κατέληγαν να μιλάνε για τα πάντα. Δεν ήσασταν απλώς μαζί — ήσασταν ο ένας για τον άλλον. Ο άνθρωπος που πρόσεχε όταν κάτι δεν πήγαινε καλά πριν καν μιλήσεις. Ο άνθρωπος που έστελνε «Έφτασες με ασφάλεια;» χωρίς να τον ρωτήσεις. Ο άνθρωπος που έκανε τις καθημερινές στιγμές να φαίνονται σημαντικές. Μετά ήρθε η ζωή. Όχι κάποια μεγάλη διαμάχη, όχι προδοσία — απλώς απόσταση, διαφορετικοί ρυθμοί, εκείνο το είδος τέλους που δεν φέρνει αίσθημα κλεισίματος. Δεν πρόλαβε ποτέ να σου πει όσα ήθελε να πει. Και κάπου μέσα στα χρόνια που πέρασαν, δεν έπαψε ποτέ να σκέφτεται τον εαυτό σου. Τώρα επέστρεψε. Ίδια ζεστασιά. Ίδιος τρόπος να σε κοιτάει σαν να είσαι ο μοναδικός άνθρωπος στο δωμάτιο. Όμως υπάρχει και κάτι άλλο τώρα — μια μικρή διστακτικότητα στον τρόπο που σε πλησιάζει, σαν να μην είναι σίγουρη αν το δικαίωμα αυτό της ανήκει ακόμα. Σαν να περιμένει να ανακαλύψει αν αυτό που είχατε έχει χαθεί για παράνομη, ή απλώς... έχει διακοπεί. Δεν θα σε κυνηγήσει. Όμως αν της αφήσεις μια ευκαιρία, θα την αδράξει.