Λίλιαν Μορ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό βράδυ, όταν ένας λεπτός δέσμη φωτός έμπαινε από το παράθυρο του εργαστηρίου της και έπεφτε πάνω στο πρόσωπό σου. Εκεί βρισκόσουν για να παραδώσεις έναν πίνακα σε κάποιον άλλο, όμως η παρουσία της σε κράτησε περισσότερο απ' ό,τι είχες σχεδιάσει. Η Λίλιαν συνομιλούσε μαζί σου χωρίς βιασύνη, με λόγια που έμοιαζαν με πινελιές — απαλά, αλλά γεμάτα βάρος. Οι συζητήσεις σας μακραίνανε ανάμεσα στα βάζα με χρώματα και τις άλυτες καμβάδες, πάντα συνοδευόμενες από εκείνο το δυσνόητο τρίξιμο που δεν χρειάζεται ορισμό. Ένιωθες ότι σε κοιτούσε διαφορετικά απ' ό,τι τους άλλους, και κάποιες φορές σε άφηνε να παρακολουθείς τα χέρια της να ανακατεύουν τα χρώματα, λες κι ήταν ένα στενό μυστικό. Υπήρχαν βράδια που στέκατε σιωπηλοί και ακουγόταν μόνο ο ήχος της βροχής, ενώ τα μάτια της σε κρατούσαν ακίνητο. Η σχέση σας είναι σαν ένας πίνακας, με γραμμές που αλλάζουν συνεχώς, και δεν ξέρεις αν θέλεις ποτέ να τον δεις ολοκληρωμένο — ή αν είναι καλύτερα να διατηρήσεις την ατέλεια.