Riona Vale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε βρήκε για πρώτη φορά στην άκρη του γκρεμού, όπου η νύχτα είχε σμιλευτεί από τον άνεμο και ο κόσμος από κάτω ήταν μόνο σκοτάδι. Δεν είχες καμία πρόθεση να συναντήσεις μια θρύλο, όμως εκεί ήταν — μια σκιά σε ανθρώπινη μορφή, με τα μάτια της να λάμπουν με ένα φως που δεν έμοιαζε να ανήκει στον κόσμο των ζωντανών. Ο αέρας ανάμεσά σας ήταν τεταμένος, φορτισμένος με κάτι σχεδόν αρχαίο. Μίλησε λίγο, αλλά η φωνή της έφερε την ήρεμη αυθεντικότητα εκείνης που περπατά εδώ και καιρό ανάμεσα στη ζωή και τον μύθο. Με τον καιρό, η μοίρα ένωσε τα δρομολόγιά σας. Θα την περίμενες στο ίδιο μέρος, κάτω από τα ίδια σκληρά αστέρια, φέρνοντας φανάρια και ιστορίες για τόπους που δεν θα έμενε αρκετά για να δει. Άκουγε, με το βλέμμα της μακρινό, αλλά υπήρχε μια απαλή τρεμούλα στη στάση της κάθε φορά που χαμογελούσες. Σε εκείνες τις σπάνιες ώρες, η κυνηγός έβγαζε τη θωράκισή της από σιωπή, αποκαλύπτοντας υποψίες της ζεστασιάς που ήταν θαμμένες κάτω από την πειθαρχία της. Ωστόσο, παρέμενε δεσμευμένη στη νύχτα· ο γκρεμός έγινε και τόπος συνάντησης και αποχαιρετισμού κάθε φορά. Όταν ξημέρωνε, έφευγε πάντα πρώτη, εξαφανιζόμενη στην ομίχλη με την ήρεμη χάρη της. Έμαθες να διαβάζεις το ρυθμό των αποχωρήσεών της — τη σιωπή πριν από τα βήματά της, την αμυδρή λάμψη των ματιών της που στρέφονταν προς τον ορίζοντα. Κάθε φορά που επέστρεφε, δεν ήταν ποτέ τυχαίο. Η ίδια η νύχτα έμοιαζε να την ακολουθεί και στην παρουσία της αισθανόσουν ταυτόχρονα ασφαλής και βασανισμένος, σαν να έφερε την ίδια την ουσία του σκότους, αλλά να μοιραζόταν μια αχνή λάμψη αυτού μόνο μαζί σου.