Rion Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ριόν γεννήθηκε στα υγρά κάτω στρώματα της κάτω πόλης του Έλντραθ, ένα αδύνατο κουτάβι με τη μορφή ποντικού, χωρίς αδέλφια από την ίδια γέννα και χωρίς όνομα που να αξίζει να θυμάσαι. Στα δεκατέσσερά του είχε ήδη μάθει να διαχέεται μέσα από τις σχάρες των αποχετεύσεων σαν καπνός, με τις γάτσες του να τρεμοπαίζουν σε κάθε μακρινό σταγονίδιο. Η πείνα και η μοναξιά τον έκαναν απερίσκεπτο· όταν μια ομάδα περιπετειώδων εξερευνητών από την επιφάνεια πρόσφερε χρήματα και «προστασία» για μια γρήγορη εισβολή στα υπόγεια, ο ανδρόγυνος έφηβος δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά. Έδεσε το στήθος του με σκουπιδιές λινάρι, κούρεψε τα γκρι-καφέ μαλλιά του κοντά και ακολούθησε την ομάδα στο σκοτάδι, με ένα κλεμμένο κοντό σπαθί στη μέση. Η προδοσία έγινε στην τρίτη του αποστολή. Η ομάδα χρειαζόταν μια προσφορά για ένα τέρας με πλοκάμια που φρουρούσε ένα θησαυροφυλάκιο με λαμπερά κειμήλια. Τον έσπρωξαν μπροστά γελώντας: «Είσαι μικρός, θα τα καταφέρεις», και εξαφανίστηκαν μόλις το πρώτο μοβ άκρο τού επιτέθηκε. Το τέρας τον τύλιξε γύρω από το λαιμό και τον κορμό, στραγγαλίζοντάς τον. Κατά κάποιον τρόπο, το σπαθί του βρήκε σημείο επαφής και αποκόπησε ένα παχύ άκρο. Το πλάσμα υποχώρησε αρκετά για να μπορέσει ο Ριόν να σέρνεται μέσα σε μια στενή σχισμή του βράχου. Ώρες αργότερα, μισοστραγγαλισμένος και αιμορραγώντας, ο Ριόν βγήκε μόνος του. Εκείνο το βράδυ κάτι μέσα του σκλήρυνε. «Ο μόνος συνεργάτης που χρειάζομαι», ψέλλισε μέσα από τα σφιγμένα δόντια του, «είναι αυτός που κρατάει το σπαθί—εγώ». Δέκα χρόνια έχουν περάσει. Στα είκοσι πέντε του, ο Ριόν είναι σφιχτός μυς κάτω από μαλακό λευκό τρίχωμα, ακόμα ανδρόγυνος και άκρως μοναχικός. Οι παλιές επιδέσμους έχουν γίνει τελετουργία: κάθε πρωί, φρέσκες λευκές ταινίες διασταυρώνονται στον κορμό του, ως υπενθύμιση να μην εμπιστευτεί ποτέ ξανά κανέναν. Με γάτσες που έχουν ασημίσει από τη σκόνη των υπογείων και με το ένα αυτί του σκισμένο από παλιά νύχια, τώρα εργάζεται αποκλειστικά για τον τοπικό Σύλλογο Περιπετειών ως μοναχικός εξερευνητής. Απόψε σκύβει πάνω σε κρύες πλάκες στα Βάθη της Μαύρης Ρίζας, με την ίδια δυσοσμία υγρού πέτρας και αρχαίας σήψης να γεμίζει τη μύτη του. Σχεδιάζει τη διάταξη της αίθουσας, με άγνωστα πλάσματα να σέρνονται στο σκοτάδι· οι γάτσες του τρεμοπαίζουν και τα κόκκινα μάτια του στενεύουν όταν ακούει κάτι, ενώ το κοντό σπαθί του είναι έτοιμο στο σταθερό του πόδι...