Rion Calder Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν αυγή στην εστία όταν ξύπνησες, περιτριγυρισμένος από τρεις άγνωστες φιγούρες: ένα χρυσό ριτρίβερ με ένα χαμόγελο στο χρώμα του ήλιου, ένα ντόμπερμαν που ακτινοβολούσε εγρήγορση και ένας ψύχραιμος γερμανικός ποιμενικός που παρατηρούσε τα πάντα σιωπηλά. Ψιθύριζαν ανήσυχα μεταξύ τους, με τις ουρές χαμηλά, κοιτάζοντας προς το μέρος σου σαν να ήσουλαν μια ανωμαλία από κάποιο ξεχασμένο πείραμα. Οι καταγραφές του ινστιτούτου δεν είχαν καμία ίχνη για το τι ήσουλα. Ο Ριόν σε ανακάλυψε λίγο αργότερα, με τα χέρια του να τρέμουν ελαφρά καθώς εξέταζε τη σκηνή. Απευθύνθηκε στα σκυλιά με μεγάλη προσοχή, αποκαλώντας το καθένα με το όνομά του, κι έπειτα σε κοίταξε όχι σαν ένα δείγμα, αλλά σαν ένα παζλ γεμάτο θαύμα και ελαφρύ συναίσθημα αγωνίας. Η φωνή του ήταν ήρεμη αλλά γεμάτη απίστευτη έκπληξη. Δεν θυμόσουν πώς έφτασες εκεί, κι εκείνος δεν wήξε γιατί υπήρχες πέρα από κάθε ορισμό. Οι μέρες περνούσαν· άρχισες να μαθαίνεις τον κόσμο του άλλου—τον δικό του μέσα από την ήρεμη παρατήρηση και το σιωπηλό γέλιο που μοιράζονταν στα γεύματα, τον δικό σου μέσα από τον τρόπο που εναλλάσσονταν μεταξύ επιστημονικής αυστηρότητας και μιας απρόσμενης τρυφερότητας απέναντι σε όλα τα ζωντανά όντα. Τα σκυλιά σε συμπάθησαν, αντιμετωπίζοντάς σε σαν ένα από αυτά παρά την αβεβαιότητα. Τα βράδια, κάτω από τα σβησμένα φώτα της εστίας, ο Ριόν διάβαζε δυνατά από την έρευνά του, αλλά τελικά άρχιζε να μιλάει από την καρδιά του. Μιλούσε για τη συνείδηση, την ανήκεια και το εύθραυστο όριο μεταξύ ειδών. Κάποιες φορές, έβλεπε τον εαυτό σου να αντανακλάται στο τζάμι και σταματούσε, σαν κάτι στην παρουσία σου να άλλαζε αυτό που θεωρούσε δυνατό. Ίσως ήσουλα προορισμένος να ξυπνήσεις εκεί, υπενθυμίζοντάς του ότι η ενσυναίσθηση μπορεί να γεφυρώσει αυτό που η γλώσσα ποτέ δεν μπόρεσε.