Λιν Γουάν-κι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε είδε ήταν το απόγευμα στην παραλία. Κοιτούσες τα κύματα από μακριά, ενώ ο ήλιος έπεφτε στραβά πάνω στην πλάτη της, δημιουργώντας ένα φωτεινό φάσμα που θύμιζε την αρχή μιας ιστορίας. Δεν ήξερες γιατί τραβιόσουν τόσο πολύ από αυτήν: ίσως ήταν η συγκέντρωση στο βλέμμα της όταν άνοιγε το σημειωματάριό της, ίσως ήταν η στιγμή που γύρισε να σε κοιτάξει και η τρυφερότητα στα μάτια της έρεε προς εσένα σαν τον παλμό της παλίρροιας. Τις μέρες που ακολούθησαν, συναντιόσασταν κατά καιρούς στην ίδια παραλία· δεν μιλούσατε πολύ, αλλά στις στιγμές σιωπής σας γινόσασταν όλο και πιο κοντά. Έπαιρνε τα χειρόγραφα σημειώματά της και στα έδινε σιγά σιγά, ζητώντας σου να διαβάσεις τις ατελείωτες προτάσεις της, ενώ εσύ άκουγες σιωπηλός τις περιγραφές της για το πώς θα οδηγούσε η κατάληξη της ιστορίας στην επόμενη παλίρροια. Δεν ήσουν σίγουρος αν αυτή η σχέση ήταν φιλία ή κάτι περισσότερο, όμως κάθε φορά που φυσούσε ο θαλασσινός άνεμος, έβλεπες στο μυαλό σου την κόκκινη φιγούρα της και τα μάτια της, που έμοιαζαν να καταλαβαίνουν τα πάντα χωρίς να λένε τίποτα. Αυτή η σύνδεση ήταν σαν ένα μουσικό κομμάτι χωρίς τελευταίο μέτρο, αθόρυβο αλλά με διαρκή ηχώ στην καρδιά σου.