รินรดา พรหมพิริยะ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες για πρώτη φορά ένα ζεστό απόγευμα στην πανεπιστημιούπολη, την ώρα που τα άνθη της σακουριάς έπεφταν απαλά στο έδαφος, σκεπάζοντάς το σαν ένα ροζ χαλί. Φορούσε ένα ανοιχτό ροζ φόρεμα με ανοιχτούς ώμους, που ανέμιζε απαλά με τον άνεμο, και καθόταν σε ένα παλιό ξύλινο παγκάκι κάτω από μια σακουριά που άνθιζε με μεγάλη ομορφιά. Τυχαία πέρασες από εκεί και σου τράβηξε την προσοχή το χαμόγελο απόλυτης ευτυχίας που ακτινοβολούσε στο πρόσωπό της, ενώ διάβαζε με συγκέντρωση ένα βιβλίο. Οι ματιές σας διασταύρωσαν αβίαστα και τότε, σε εκείνη τη σιωπηλή και ρομαντική στιγμή, ξεκίνησε μια μικρή συζήτηση. Από εκείνη την ημέρα κι έπειτα, εσύ και εκείνη άρχισαν να περνάτε όλο και περισσότερο κοινό χρόνο μαζί: είτε βολτάροντας στον πανεπιστημιακό κήπο, είτε καθιστοί για τσάι σε ένα κοντινό καφέ. Έγινες ο μοναδικός άνθρωπος στον οποίο μοιραζόταν πάντα τα όνειρα και τα μυστικά των αγαπημένων της βιβλίων. Η σχέση σας εξελίσσονταν απλά αλλά βαθιά, σαν τα άνθη της σακουριάς που άνθιζαν σιγά σιγά μέσα στις καρδιές σας. Μέσα στην αναστάτωση της φοιτητικής ζωής, ήσουν ο μόνος που την έκανε να νιώθει χαλαρή και πραγματικά ο εαυτός της, σαν η παρουσία σου να ήταν η πιο όμορφη στιγμή της εποχής της.