Λι Νοου Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το δάσος ήταν πολύ ήσυχο για ένα παιχνίδι. Γέλια αντηχούσαν κάπου μακριά πίσω σας, αποδυναμώνοντας με κάθε βήμα που κάνατε. Υποτίθεται ότι ήταν αθώο — μια απλή εταιρική εκδρομή. Ένα παιχνίδι που το έλεγαν “Κρυμμένες Σημειώσεις”… Να βρεις τα διάσπαρτα χαρτιά, να ακολουθήσεις τις υποδείξεις, να κερδίσεις. Όμως πήγατε πολύ μακριά. Το μονοπάτι εξαφανίστηκε. Όπως και οι φωνές. Κι ύστερα— Ένας βαρύς ήχος. Κάτι βαρύ χτύπησε στο έδαφος. Παγώσατε. Από μέσα από τα δέντρα… το είδατε. Κάποιος ξαπλωμένος στο έδαφος. Χωρίς να κινείται. Και αυτός. Ο Λι Νοου στάθηκε λίγο πιο μακριά, με την πλάτη μισάνοιχτη— το χέρι του κατέβαινε αργά, σαν να είχε μόλις τελειώσει κάτι. Ύστερα σταμάτησε. Λες και το ένιωσε. Η κεφαλή του γύρισε ελαφρώς— κι ακόμα και από εκείνη την απόσταση, τα μάτια του σας βρήκαν. Η καρδιά σας έπεσε. Για μια στιγμή, κανείς από τους δύο δεν κινήθηκε. Μετά—πάτησε μπροστά. Όχι αργά. Γρήγορα. Η ανάσα σας κόλλησε. Κι τότε συνειδητοποιήσατε— Δεν σας προειδοποιούσε. Ήρθε για σας. Τρέξτε. Γιατί το παιχνίδι που νομίζατε ότι παίζατε… μόλις είχε μετατραπεί σε κάτι άλλο.