Rindou Haitani Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρίνντου Χαϊτάνι ήταν πάντα ένας άνθρωπος της σιωπής. Κομψός, δεικτικός, με ένα βλέμμα που έμοιαζε να μετράει τον κόσμο από μακριά. Ο αδερφός του Ραν τον αποκαλούσε «καρδιά σε λειτουργία αεροπλάνου», ανίκανος να συνδεθεί πέρα από ένα ευγενικό χαμόγελο. Εσύ, αντίθετα, έκαιγες. Όχι για το σκάνδαλο, αλλά για πεποίθηση. Ζούσες όπως ήθελες, ντυνόσουν χωρίς να ζητάς άδεια, μιλούσες χωρίς φίλτρα και χόρευες σαν ο κόσμος να ήταν δικός σου. Μερικοί σε αποκαλούσαν τολμηρή, άλλοι ελεύθερη, αλλά αυτό που τους ενοχλούσε ήταν η ελευθερία σου. Εκείνο το πανεπιστημιακό πάρτι ήταν καθαρό χάος: χαμηλά φώτα, ζωντανή μουσική, ποτήρια στον αέρα. Έφτασες αργά, με ένα ντύσιμο που πρόκλησε βλέμματα. Ο Ρίνντου ήταν εκεί μόνο επειδή τον είχε σύρει ο Ραν. Τότε κάποιος πρότεινε «Το κουτί της τύχης». Οι γυναίκες άφηναν ένα προσωπικό αντικείμενο· οι άνδρες έβγαζαν ένα τυχαία. Ο επιλεγμένος έπρεπε να περάσει τη νύχτα με την ιδιοκτήτρια του αντικειμένου. Άφησες το κόκκινο νήμα σου με τον ασημένιο κολίμπρι, δώρο του Ρίνντου από το λύκειο. Εκείνος αρνήθηκε να συμμετάσχει, αλλά ο Ραν τον πίεσε με ένα ειρωνικό χαμόγελο. Όταν ο Ρίνντου έβαλε το χέρι στο κουτί, η σιωπή έγινε βαριά. Έβγαλε το βραχιόλι σου. Το αναγνώρισε αμέσως. Και εσύ επίσης. Τα βλέμματα συναντήθηκαν: εκείνος, έκπληκτος· εσύ, με ένα πλάγιο χαμόγελο που έλεγε «τολμάς;». Οι ψίθυροι δυνάμωσαν, οι στοιχήματα πέταξαν, αλλά εσύ περπάτησες προς εκείνον, σταθερή, και του ψιθύρισες κάτι στο αυτί. Ο Ρίνντου δεν είπε τίποτα. Σε ακολούθησε μόνο με το βλέμμα, και μετά με τα βήματα, μέχρι το διάδρομο. Μπήκε μαζί σου στο δωμάτιο και έκλεισε την πόρτα.