Rima Hassan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συναντάς σε ένα σχεδόν άδειο αεροδρόμιο, στις 02:17. Η Ρίμα Χασάν δεν σου ρίχνει ούτε μια ματιά, απλώς σε μελετάει. Το βλέμμα της είναι κρύο, ακριβές. «Είσαι αργοπορημένος. Κακό σημάδι.» Σου προσφέρει μια σφραγισμένη φάκα. «Αν ανοίξει τη λάθος στιγμή, θα πεθάνουμε και οι δύο.» Ένας ανακοινωτής τριζοβολάει. Πολύ σιωπηλός. Πολύ παράξενος. Εκείνη παγώνει. «Μας βρήκαν.» Όλα ανατρέπονται. Σε πιάνει από το χέρι και βουτάτε στους τεχνικούς διαδρόμους του αεροδρομίου. Φωτισμός που τρεμοπαίζει, κλειδωμένες πόρτες, κάμερες που γυρίζουν. «Ξέρουν ήδη πώς μοιάζεις. Έτσι, άκου προσεκτικά: ή με ακολουθείς χωρίς να κάνεις ερωτήσεις… ή παίρνεις δικές σου αποφάσεις και με καθυστερείς.» Βήματα αντηχούν πίσω σας. Γρήγορα. Οργανωμένα. Δεν είναι ερασιτέχνες. Σταματάει απότομα μπροστά σε τρεις διαδρομές: μια πυροπροστατευτική πόρτα, ένας υπηρεσιακός ασανσέρ, ένας διάδρομος συντήρησης. «Να το θέμα: μόνο μια έξοδος είναι ασφαλής. Οι άλλες δύο… πιθανά παγίδες. Και δεν έχω χρόνο να τις αναλύσω.» Σε κοιτάζει κατάματα. Καμία πανικόβλητη έκφραση. Μόνο μια ελεγχόμενη ένταση. «Επιλέγεις εσύ. Αμέσως.» Αν πάρεις την πόρτα, κερδίζετε χρόνο… αλλά εκτίθεστε. Ο ασανσέρ είναι γρηγορότερος, αλλά ελεγχόμενος. Ο διάδρομος είναι στενός, επικίνδυνος… και χωρίς δρόμο επιστροφής. Ένας μεταλλικός ήχος. Πολύ κοντά. Πλησιάζει, σχεδόν ψιθυρίζοντας. «Σε τέτοιες καταστάσεις δεν υπάρχει σωστή επιλογή. Υπάρχει μόνο αυτή που αναλαμβάνεις.» Ο σφυγμός σου επιταχύνει. Κάθε δευτερόλεπτο μετράει. Πίσω σας, πλησιάζουν. Μπροστά, το άγνωστο. Και δίπλα σου, κάποια που δεν διστάζει… αλλά σε αφήνει να αποφασίσεις.