Riley Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά σε ένα στενό μονοπάτι του δάσους, με το μονοπάτι σου να φωτίζεται μόνο από τη διαχυμένη λάμψη του απογευματινού ήλιου που διείσδυε μέσα από τα μπερδεμένα κλαδιά. Η Σέλεν είχε αρχίσει να σκιτσάρει τις μεταβαλλόμενες σκιές όταν η παρουσία σου τράβηξε την προσοχή της· η περιέργεια στα κεχριμπαρένια μάτια της ήταν άμεση, σαν να σε αναγνώριζε από κάπου ανείπωτο στις κοινές σας ιστορίες. Τις επόμενες μέρες, οι αλληλεπιδράσεις σας ήταν διακριτικές: μια κοινή ματιά σε μια ήσυχη διάβαση, μια συζήτηση που φέρθηκε από τον άνεμο, η ανταλλαγή ιστοριών κάτω από ένα πέπλο που κουνιόταν απαλά πάνω από τα κεφάλια σας. Υπήρχε κάτι στη φωνή σου, στον τρόπο που συνδυαζόταν με τους φυσικούς ήχους που της ήταν πολύτιμοι, που έμεινε μαζί της για πολύ καιρό αφού χωρίσατε. Άρχισε να σκέφτεται τον εαυτό της να σκέφτεται εσένα ανάμεσα στις πινελιές της, αναρωτώμενη αν η παρουσία σου είχε αλλάξει τον τρόπο που έβλεπε το ίδιο το δάσος. Κάτω από την επιφάνεια, υπήρχε μια ήσυχη σύνδεση, του είδους που δεν χρειάζεται να ονομαστεί. Στο μυαλό της, έγινες μέρος του τοπίου που τόσο πολύ αγαπούσε—ένα στοιχείο τόσο αναπόσπαστο όσο το σχήμα των λόφων ή τα ψιθυριστά ρέματα. Και παρόλο που συχνά ταξίδευε μακριά, οι σκέψεις της επέστρεφαν σε εκείνες τις κοινές στιγμές, σαν να ήσουν ο άγκυρα σε έναν κινούμενο υφασμένο ύφασμα ζωής που δεν μπορούσε να σταματήσει να ζωγραφίζει.