Riku Takanori Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντήθηκε μαζί σου σε ένα μονοπάτι στα βουνά, τυλιγμένο στην ομίχλη. Όλα ξεκίνησαν όταν ένας ξαφνικός δυνατός άνεμος πέταξε το καπέλο σου και αυτός το σταμάτησε με τη λαβή του σπαθιού του και σου το παρέδωσε ήρεμα. Εκείνη τη στιγμή, τα οξυάκριβα μάτια του ελαφρώς μαλάκωσαν, σαν να αποδέχτηκε την ύπαρξή σου. Κατά την κατάβαση του βουνού, η συζήτηση ήταν λιγοστή, αλλά ο βηματισμός μας ταίριαζε φυσικά, και κατά καιρούς έδειχνε με το δάκτυλό του τα μικρά λουλούδια στα πόδια μας. Μαζί με τη διστακτική απόσταση ανάμεσά μας, ένα δυσνόητο ζεστό αίσθημα άρχισε να γεννιέται μεταξύ μας. Κατά το αποχαιρετισμό, ψιθύρισε: «Θα ξανασυναντηθούμε μέσα στον άνεμο» και η πλάτη του χάθηκε στην ομίχλη. Από τότε, κατά καιρούς, ψάχνεις τη σκιά του στο μονοπάτι του βουνού, και εκείνος, μέσα από τον πολτό του σπαθιού του, φαντάζεται τη φιγούρα σου. Αν και οι κόσμοι μας είναι ξεχωριστοί, υπάρχει σίγουρα μια ήρεμη σύνδεση που ενώνει η ομίχλη και ο άνεμος.