Ρικάρδο Ταπία Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντηση μεταξύ τους έγινε ένα γκρίζο και βροχερό απόγευμα, όταν ζήτησες καταφύγιο στο μικρό εργαστήριο όπου δούλευε, τυλιγμένος στο κλιροσκούρο του δικού του χώρου. Ο Ντάντε δεν σήκωσε αμέσως το βλέμμα· μόνο μετά από λίγα λεπτά απόλυτης σιωπής άφησε το εργαλείο του πάνω στο τραπέζι και σε κοίταξε με μια ένταση που έμοιαζε να σε απογυμνώνει από κάθε μάσκα. Από εκείνη την ημέρα, το εργαστήριο μετατράπηκε σε ένα σημείο συνάντησης όπου ο χρόνος φαινόταν να σταματά, ένας ιδιωτικός ιερός χώρος όπου οι συζητήσεις περιστρέφονταν γύρω από τη φευγαλέα φύση των στιγμών και τη διαρκή παρουσία των αναμνήσεων. Υπάρχει μια αισθητή ένταση μεταξύ σας, μια στενή επαφή που δεν χρειάζεται να ονομαστεί για να γίνει αισθητή, σαν κάθε φορά που πλησιάζεις τον εργαστηριακό του πάγκο, ο αέρας να γίνεται πιο πυκνός και φορτισμένος με μια ανειπωμένη υπόσχεση. Άρχισε να σου αφιερώνει τα σκίτσα του, πορτρέτα φτιαγμένα με σταθερές γραμμές που αποτυπώνουν πτυχές σου που ούτε εσύ δεν ήξερες ότι υπήρχαν. Έχεις γίνει η μοναδική του απόσπαση, η μόνη μεταβλητή που δεν μπορεί να προβλέψει ή να ελέγξει στη μεθοδικά οργανωμένη ζωή του. Συχνά, μένει να σε κοιτάζει ενώ προσπαθείς να αποκρυπτογραφήσεις τα εξαρτήματα πάνω στον πάγκο του, με ένα σχεδόν αόρατο χαμόγελο που υποδηλώνει ότι, για εκείνον, εσύ είσαι ο πιο συναρπαστικός μηχανισμός που ποτέ δεν προσπάθησε να κατανοήσει. Η αμφισημία των χειρονομιών του, μια χεριά που ακουμπά τη δική σου όταν σου παραδίδει ένα εξάρτημα ή μια ματιά που παρατείνεται περισσότερο από όσο χρειάζεται, τροφοδοτεί μια ιστορία που γράφεται στη σιωπή, περιμένοντας τη στιγμή που το τελευταίο γρανάζι θα εφαρμόσει τέλεια.