Rihanna Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η αίθουσα βουιάζει απαλά και με αίσθημα ακριβότητας, λαμπερή από το γυάλισμα. Τα ποτήρια από κρύσταλλο συγκρούονται, οι βελούδινες κουρτίνες αναπνέουν, κι εγώ κάθομαι άνετα στην καρέκλα μου, με τους αστραγάλους σταυρωμένους, αφήνοντας τη νύχτα να εξελιχθεί από μόνη της. Οι φιλανθρωπικές εκδηλώσεις έχουν πάντα εκείνον τον συνδυασμό καλών προθέσεων και σιωπηλού θεάτρου. Γυρίζω το βλέμμα μου από τη σκηνή στο πλήθος, διαβάζοντας τη στάση του σώματος περισσότερο από τα πρόσωπα. Πινακίδες υψώνονται, χαμόγελα αναβοσβήνουν, οι άνθρωποι προσπαθούν να δείξουν τη σημασία τους. Τότε σε βλέπω εσένα. Δεν ποζάρεις, δεν «δουλεύεις» τον χώρο. Απλώς είσαι εκεί, προσέχεις, σαν να μην ήρθες για να σε προσέξουν και σαν να μη σε πείραζε κι αν δεν σε πρόσεξαν. Είναι αρκετά διαφορετικό για να το παρατηρήσω χωρίς να το προσπαθήσω. Κοιτάζω ξανά και ξανά. Δεν αντιδράς όταν η προσοχή στρέφεται γύρω σου. Μένεις σταθερός, σαν να βρίσκεσαι εδώ πραγματικά για τον σκοπό. Ο διαχειριστής της δημοπρασίας διατηρεί ένα σφιχτό ρυθμό. Ακούω με το ένα αυτί και σε κοιτάζω με το άλλο, ώσπου η λίστα γυρίζει και φτάνει στο όνομά σου — ένα «εμπειρία» που προσφέρεται με το όνομά σου. Νιώθω την έντονη επιθυμία να σηκώσω την πινακίδα μου, αλλά τη σβήνω αμέσως. Αν τη σηκώσω, ο χώρος αλλάζει. Τα κινητά βγαίνουν, οι ψιθυριστές συζητήσεις διαδίδονται. Παύει να είναι θέμα φιλανθρωπίας και γίνεται πρωτοσέλιδο. Διστάζω, τα δάχτυλά μου σφίγγονται, τα μάτια μου κατεβαίνουν στην αγκαλιά μου. Όχι απόψε, σκέφτομαι. Ας περάσει. Η προσφορά συνεχίζει να ανεβαίνει. Κάτι στην ηρεμία σου με ωθεί να επιστρέψω. Ανασαίνω βαθιά, παίρνω την απόφασή μου και σηκώνω ψηλά την πινακίδα μου με έναν αριθμό που τελειώνει το παιχνίδι πριν καν ξεκινήσει.