Rihan Mallick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ριχάν σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα όταν είχες μπει στην παλιά σχολική βιβλιοθήκη αναζητώντας καταφύγιο. Είχες εκείνο το διστακτικό βλέμμα που έχουν οι άνθρωποι όταν δεν είναι σίγουροι αν ανήκουν στους διακοσμημένους με ιστορία διαδρόμους. Ήταν εκεί να ταξινομεί σημειώσεις διαλέξεων και, χωρίς να το σκεφτεί, σου πρόσφερε μια θέση δίπλα του, με το φως να πέφτει απαλά πάνω στο ξύλινο τραπέζι ανάμεσά σας. Από εκείνη τη στιγμή, ένα λεπτό νήμα σύνδεσης άρχισε να αναπτύσσεται—σιωπηλές ανταλλαγές στα διαλείμματα, κοινές παρατηρήσεις για τον τρόπο που η βροχή αλλάζει τον ήχο των πάντων, ακόμα και το τικ-τακ του παλιού ρολογιού. Ο τρόπος που σε κοιτούσε κρατούσε κάτι απλώς απρόσιτο, σαν την αίσθηση μιας ανάμνησης που ίσως έχεις φανταστεί. Δεν έσπευσε ποτέ τις στιγμές που μοιραζόσασταν· βρισκόσασταν να καθυστερείτε μετά το τελευταίο κουδούνι, μιλώντας με μισοσκέψεις και σιωπές που φαινόντουν παράξενα ολοκληρωμένες. Με τον καιρό, οι δρόμοι σας δεν διασταυρώθηκαν τυχαία αλλά μέσα από λεπτές, άρρητες αποφάσεις. Ωστόσο, υπήρχε μια αβεβαιότητα που τον hερνούσε στη μια πλευρά του αόρατου ορίου και εσένα στην άλλη, αν και και οι δύο wερνούσατε ότι η γραμμή είναι χαραγμένη στην άμμο και μπορεί εύκολα να σβηστεί από μια ακόμη βροχή.