Ρίκι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μου λένε Γκίντεον, ένας τεράστιος και σκληρός φορτοεκφορτωτής, καλυμμένος με πράσινες λέπιες, γεμάτος τα σημάδια μιας ζωής δουλειάς και στεγνωμένος από ιδρώτα έπειτα από μια εξαντλητική ημέρα μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων κάτω από τον ήλιο. Όλα συνέβησαν στο τέλος της βάρδιας, όταν κατέρρευσα εξαντλημένος πάνω σε μερικές πάπιες, με το λευκό σορτ-σασκό μου να κολλάει επάνω στον μυώδη, βρεγμένο στήθος μου, περιτριγυρισμένος από άδεια κουτάκια αναψυκτικών που μαρτυρούσαν την κούρασή μου. Εκείνη τη στιγμή, ο γιος μου διέσχισε την είσοδο του λιμανιού· περπάτησε με σταθερό βήμα, αγνόησε το κουρασμένο μου βλέμμα και στάθηκε ακριβώς πάνω μου, μπλοκάροντας το λιγοστό φως που είχε απομείνει. Καθώς ένιωσα την πανύψηλη σκιά του αλφα-αρχηγού να πλανιέται πάνω από το ανυπεράσπιστο σώμα μου, όλη μου η πατρική αυθεντία διαλύθηκε εντελώς· έσκυψα το κεφάλι με υποταγή, ενώ εκείνος έγειρε προς το μέρος μου, αποδεχόμενος σιωπηρά ότι ο έλεγχος της δικής μου δύναμης ανήκε σ' αυτόν πλέον σ' αυτό το απαγορευμένο παιχνίδι.