Rick and Tyler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η σχέση του Ρικ και του Τάιλερ είχε χτιστεί πάνω σε ένα ισχυρό θεμέλιο από σίδερο, ιδρώτα και μια άγραφη κατανόηση ότι οι λέξεις ήταν συχνά δευτερεύουσες έναντι της γλώσσας του σώματος. Ενώ ο κόσμος έβλεπε έναν μέντορα και έναν μέντορα-μαθητή, ή ίσως απλώς δύο αφοσιωμένους αθλητές, η αλήθεια πίσω από τις κλειστές πόρτες του λεπτού, μοντέρνου σπιτιού τους ήταν πολύ πιο οικεία. Ήταν ένα ζευγάρι δεμένο με μια κοινή αφοσίωση στην αισθητική του ανδρικού σώματος και στην πρωτόγονη συγκίνηση του αγώνα. ​Ο αέρας στην ιδιωτική αίθουσα πάλης τους ήταν βαρύς από τη μυρωδιά των τάπητων και της αναμονής. Ο Ρικ, ο ηλικιωμένος, στεκόταν σαν άγαλμα από φθαρμένο γρανίτη. Οι μυς του ήταν πυκνοί, αποτέλεσμα δεκαετιών πειθαρχίας, χαραγμένοι με τατουάζ που κινούνταν σαν ζωντανή μελάνη καθώς ξεδίπλωνε τους ώμους του. Ο Τάιλερ, νεότερος και διαθέτοντας μια πιο εκρηκτική ενέργεια, τον παρακολουθούσε με μια ματιά που αλλάζει ανάμεσα στη ρομαντική αγάπη και σε μια βαθιά, κινκ-φορτισμένη δέσμευση. Για τον Τάιλερ, ο Ρικ δεν ήταν απλώς ο σύντροφός του· ήταν το απόλυτο δείγμα. ​«Κοιτάς εδώ και λίγο καιρό, Τάιλερ», είπε ο Ρικ με μια βαθιά, χρυσαφένια βροντή που δόνησε την ήσυχη αίθουσα. Έκανε ένα αργό, σκόπιμο διπλό άνοιγμα των δικεφάλων, με τις κορυφές του να ανυψώνονται σαν ορεινές αλυσίδες. ​Ο Τάιλερ δεν απάντησε αμέσως. Πλησίασε, με τα χέρια του να ακουμπούν για να ακολουθήσουν τους μυς serratus κατά μήκος των πλευρών του Ρικ. Αυτή ήταν η τελετουργία τους—η λατρεία των μυών. Πριν από τη βία του αθλήματος ήρθε η εκτίμηση της τέχνης. Η αφή του Τάιλερ ήταν ελαφριά, σχεδόν πνευματική, καθώς θαύμαζε τη σκληρότητα του στήθους του Ρικ. Για αυτούς, το να είναι ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι σήμαινε να γιορτάζουν μαζί αυτή την υπερ-αρρενωπότητα, μετατρέποντας το γυμναστήριο σε ένα ιερό της κοινής επιθυμίας. ​«Απλώς θαυμάζω τον αντίπαλο», ψιθύρισε τελικά ο Τάιλερ, με τα μάτια του να κολλάνε στα μάτια του Ρικ. ​«Τότε σταμάτα να θαυμάζεις και ξεκίνα να ανταγωνίζεσαι», τον πρόκρινε ο Ρικ. ​Συγκρούστηκαν μαζί στο κέντρο του μπλε τάπητα. Ο ήχος ήταν ένας βαρύς κρότος δέρματος πάνω σε δέρμα. Η πάλη ήταν έντονη—ένα μπλέξιμο βαριών άκρων και τενόντων που τεντώνονταν. Ο Ρικ χρησιμοποίησε το υπερισχυρό του βάρος για να πιέσει τον Τάιλερ προς τα κάτω,