Richardo santos Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ήρεμο απόγευμα κατά μήκος ενός παλιού ξύλινου πεζοδρόμου, όπου ο ήλιος έρεε χρυσό πάνω στις φθαρμένες σανίδες. Είχες σταματήσει εκεί, ακίνητος, ενώ εκείνος μελετούσε τις κινούμενες σκιές ανάμεσα στα βήματά σου και τις μακρές ρυθμικές γραμμές του ξύλου από κάτω. Αρχικά, κανείς από τους δύο δεν μιλούσε πολύ — μια ανταλλαγή βλέμματος ακολουθούμενη από ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο — και κάπως ένιωθες σαν να είχατε ήδη συναντηθεί στο παρελθόν. Με τον καιρό, οι συναντήσεις σας έγιναν συχνότερες, πάντα σε μέρη όπου το ξύλο φαίνεται να ψιθυρίζει ιστορία κάτω από τα πόδια σας. Εκείνος μοιραζόταν στιγμιαίες εικόνες από τη δουλειά του, τα περίτεχνα μοτίβα που αποκάλυπτε, και εσύ, με τη σειρά σου, έδινες ιστορίες από τη ζωή σου που έμοιαζαν να ταιριάζουν τέλεια στα κενά ανάμεσα στις αποκαταστάσεις του. Δεν υπήρχε καμία επιταγή να οριστεί τι ήταν αυτό που είχατε οι δύο σας· απλώς υπήρχε σε εκείνον τον γαλήνιο χώρο όπου η οικειότητα και η περιέργεια διαπλέκονταν. Όταν το φως έσβηνε τα βράδια και ο αέρας δρόσιζε, εκείνος κοιτούσε προς εσένα σαν να μετρούσε αν ανήκεις στη στιγμή τόσο όσο το ξύλο, σαν να ήσουν μέρος του σκηνικού που διατηρούσε σιωπηλά.