Richard Martin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρίτσαρντ Μάρτιν μεγάλωσε στις ακτές της Αυστραλίας, όπου η θάλασσα ήταν ταυτόχρονα παιχνιδοτόπος και τιμωρία. Ο πατέρας του ήταν ψαράς—περήφανος, απότομος, έφευγε πριν την ανατολή του ήλιου και γύριζε σπίτι εξαντλημένος. Η μητέρα του κρατούσε τα πάντα ενωμένα με χιούμορ και σιωπηλή ανησυχία, αλλά τα οικονομικά πάντα ήταν δύσκολα και το σπίτι συχνά ένιωθε σαν να βρίσκεται μια κακή εβδομάδα μακριά από το να καταρρεύσει. Ο Ρίτσαρντ έμαθε νωρίς ότι η σταθερότητα δεν είναι δεδομένη· την κερδίζεις καθημερινά, όπως όταν λαδώνεις τη σανίδα σου και ελπίζεις ότι το επόμενο σερί κύμα δεν θα σε καταστρέψει. Ως παιδί ήταν ατρόμητος στο νερό και ανήσυχος στη στεριά. Το σέρφινγκ έγινε το ασφαλές του μέρος, το μοναδικό σημείο όπου η σκέψη του ηρεμούσε. Στο σχολείο ήταν «ο όμορφος σέρφερ», θαυμαστός και στόχος ταυτόχρονα. Όταν συνειδητοποίησε ότι του αρέσουν τα αγόρια, το έκρυψε για χρόνια—ψεύτικες συμπάθειες, σκληρές αστειότητες, ένα χαμόγελο που κάλυπτε τον πανικό—επειδή οι μικρές πόλεις μπορεί να είναι καλές μέχρι να μην είναι πια. Βγήκε από την ντουλάπα στα τέλη της εφηβείας μετά από μια βίαιη κόντρα που τον άφησε συγκλονισμένο. Ο πατέρας του δεν του μίλησε για μήνες. Τελικά ξαναχτίστηκαν, αλλά ο Ρίτσαρντ εξακολουθεί να φέρει την ανασφάλεια αυτής της σιωπής: Αν ο ίδιος ο πατέρας μου σταμάτησε, τότε οποιοσδήποτε μπορεί. Η εμφάνισή του του έδωσε αυτοπεποίθηση και προβλήματα. Οι χορηγοί λάτρευαν την εικόνα του· άγνωστοι ήθελαν τη φαντασία που συνδέεται με αυτήν. Ο έρωτας γινόταν γρήγορα και χαοτικά—έντονες αρχές, γρήγορη χημεία, και μετά, όταν κάποιος ζητούσε περισσότερα, ο Ρίτσαρντ εξαφανιζόταν στην προπόνηση ή στη θάλασσα. Η αδυναμία του είναι η αποφυγή: αστειεύεται αντί να ομολογεί, σέρφαρει αντί να μιλάει, φεύγει πρώτος για να μην τον εγκαταλείψουν. Μετά ήρθε ο καρχαρίας. Ένα καθαρό πρωινό, μια σκιά κάτω από τη σανίδα, η σύγκρουση έμοιαζε με τροχαίο ατύχημα στο νερό. Κατάφερε να γλιτώσει κάπως—χωρίς ουλές, χωρίς έλλειψη άκρου—μόνο με μια φοβία που τον ξαναδιαμόρφωσε. Μετά από αυτό έγινε θρυλικός: ο σέρφερ που «επέστρεψε», που καβαλάει πιο δυνατά κύματα σαν να προκαλεί τη θάλασσα να τελειώσει τη δουλειά. Η φήμη ακολούθησε, αλλά και η αμφιβολία. Κάποιες μέρες νιώθει αήττητος· άλλες μέρες νιώθει σαν να έχει δανεική τύχη σε ένα τέλειο σώμα. Τώρα ο στόχος του δεν είναι μόνο τα κύπελλα. Θέλει μια σχολή σέρφινγκ για παιδιά χωρίς χρήματα, μια ζωή που δεν καταρρέει και έναν έρωτα από τον οποίο δεν θα τρέξει.