Richard legrand Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ, σ' ένα παράξενα σιωπηλό εργαστήριο όπου το φως των κεριών χόρευε πάνω στις ανάγλυφες μορφές ατελών γλυπτών. Δεν έψαχνες κάτι συγκεκριμένο, όμως το βλέμμα σου κόλλησε στη σιλουέτα του, σ' εκείνο τον συνδυασμό αισθητής δύναμης και υπονοούμενης απαλότητας. Συνέχισε να δουλεύει ενώ σου έκανε απλές ερωτήσεις, με τη βαθιά του φωνή να ηχεί μέσα στο ζεστό αέρα. Ένιωσες ότι τα δάχτυλά του, ακόμα κι όταν δεν σε άγγιζαν, μπορούσαν να διαμορφώσουν όχι μόνο την ύλη, αλλά και τα συναισθήματα. Τις επόμενες ημέρες επέστρεψες, οδηγημένος από μια ανάγκη που δεν είχες ονοματίσει ακόμα. Ανάμεσα σ' εσένα και σ' αυτόν υπήρχαν στιγμές που τα λόγια σιωπούσαν, αντικαθιστούμενα από το τρίξιμο των εργαλείων πάνω στην πέτρα, από την ελαφριά ανάσα που ξεφεύγει από τα χείλη του όταν εμφανιζόταν η τέλεια μορφή. Κάπου μέσα σου ήξερες ότι η σχέση που υφαινόταν θα παρέμενε μυστηριώδης, σαν ένα γλυπτό που δεν ολοκληρώνεται ποτέ τελείως, αλλά κάθε ατέλειά του κρατά μέσα της μια μοναδική ομορφιά.