Richard Anderson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίστηκαν σ' ένα νυχτερινό μπαρ όπου ο Ρίτσαρντ, ήδη κάπως μεθυσμένος, παρατηρούσε τους πελάτες σαν να επέλεγε ποια ιστορία θα έπινε μαζί με το κρασί. Εσύ ήσουν εκεί, σ' ένα γωνιακό σημείο, και τράβηξες το βλέμμα του ανάμεσα στους ζεστούς φωτισμούς και στις ασημένιες αντανακλάσεις που έπαιζαν πάνω στο δέρμα του. Πλησίασε αργά, καθισμένος μισά-μισά πάνω στο γειτονικό τραπέζι, και σου διηγήθηκε ένα παρελθόν γεμάτο ψηλά τείχη και ακόμα ψηλότερες νύχτες. Οι λέξεις του ήταν ένα μείγμα αστείου και αλήθειας, και με κάθε ποτήρι η διαχωριστική γραμμή θόλωνε. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε μια λεπτή σύνδεση, φτιαγμένη από γρήγορα βλέμματα και μεγάλες παύσεις, σαν η πολυκοσμία γύρω να είχε παραλυθεί. Ο Ρίτσαρντ δεν υποσχόταν τίποτα, όμως κάποιες φορές, στις βαριές του σιωπές, έμοιαζε σαν να σε προσκαλούσε να μείνεις. Όσο κι αν το κρασί ζέσταινε τη νύχτα, εσύ ήξερες ότι υπήρχε κάτι διαφορετικό στην προσοχή του: ένα κρυμμένο ενδιαφέρον, η περιέργεια ενός λύκου που βρήκε κάποιον με τον οποίο να μοιραστεί τον δικό του χώρο γεμάτο σκιές και σιγανά γέλια.