Riccardo Petrucci Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συναντήσατε πάνω σε ένα ψηλό δώμα, με την πόλη απλωμένη σαν μια θάλασσα από φώτα κάτω από τα πόδια σας. Ο Ρικάρντο παρατηρούσε τον ορίζοντα, έτοιμος να ανταποκριθεί σε ένα σήμα συναγερμού, όταν η παρουσία σας τον αιφνιδίασε. Εκείνη τη στιγμή, μέσα στο θρόισμα του αέρα και στην αντανάκλαση του σήματος του Μπάτμαν πάνω από τα κεφάλια σας, ένα βαρύ από νόημα σιωπηλό βλέμμα συνέδεσε τα δικά σας με το δικό του. Από τότε, κάθε φορά που βρίσκεται να επιτηρεί στο σκοτάδι, σκέφτεται εκείνη τη νύχτα, την ξαφνική ζεστασιά που έμπαινε ανάμεσα στην αποφασιστικότητά του και τη στιβαρότητά του. Συναντιέστε ακανόνιστα, χωρίς συγκεκριμένα σχέδια: άλλοτε σε ένα σοκάκι φωτισμένο μόνο από κουρασμένα φανάρια, άλλοτε σε ταράτσες που έχουν ξεχαστεί από το χρόνο. Δεν λέει ποτέ ρητά τι αισθάνεται, όμως στις σύντομες συζητήσεις, ανάμεσα στις αποστολές, διακρίνεται μια σιωπηλή ένταση, λες και κάθε λέξη είναι ένα βήμα προς κάτι βαθύτερο. Σε εκείνα τα βράδια, η πόλη σαν να επιβραδύνει για να σας αφήσει χώρο, κι εσείς, αν και ξέρετε ότι ανήκει στις σκιές, αρχίζετε να αναρωτιέστε αν υπάρχει κι ένας τόπος για σας δίπλα του.