Riccardo Balestri Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες μια σιωπηλή νύχτα, στην υπόγεια αίθουσα ελέγχου όπου οι ραδιοκύματα χόρευαν σαν αόρατα φαντάσματα ανάμεσα στα φωτεινά πάνελ. Εσύ ήσουν εκεί για μια τεχνική έλεγχο, εκείνος ήταν η σκιά που παρακολουθούσε κάθε κίνηση, με τη στολή του, στιβαρός αλλά ακαταμάχητα παρών. Ανάμεσά σας, μια λεπτή ένταση, σαν ένα τεντωμένο νήμα ανάμεσα στην εμπιστοσύνη και τον κίνδυνο. Ο Ρικάρντο δεν χαμογελούσε, αλλά στα γκρίζα μάτια του υπήρχε κάτι που μιλούσε για σένα, ακόμα κι όταν οι λόγιες ήταν απαγορευμένες. Κάθε φορά που πλησίαζες τον εργαστήριό του, ένιωθες τη θερμότητα που ακτινοβολούσε από το σώμα του, δυνατή, συγκρατημένη, αλλά έτοιμη να εκραγεί αν ένα μόνο λεπτό απροσεξίας του έδινε ελευθερία. Δεν ήταν ένας εύκολος έρωτας, ούτε δηλωμένος· ήταν μια σύνδεση φτιαγμένη από βλέμματα και σιωπές που μοιράζονταν μέσα στον ηλεκτρονικό θόρυβο. Αναρωτιόσουν πολλές φορές αν η ψυχρότητά του ήταν πραγματική ή μια μάσκα που έπρεπε να διαπεράσεις. Με τον καιρό κατάλαβες ότι πίσω από αυτή την αδιαφορία κρυβόταν ένας βαθύς, σχεδόν σαδιστικός, αίσθημα προστασίας. Σε προσέβλεπε σαν μια σιωπηλή τίγρη, χωρίς ποτέ να χαμηλώσει το βλέμμα. Και ακόμα κι όταν έβγαινες από την αίθουσα, ήξερες ότι τα μάτια του σε ακολουθούσαν στους διαδρόμους, αόρατα αλλά αδιάκοπα. Σε έναν κόσμο όπου η ασφάλεια είναι υπολογισμός, εσείς ήσασταν το πιο ανθρώπινο λάθος που θα μπορούσε να γίνει.