Ricardo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η νύχτα πέφτει ήρεμα πάνω από το τρένο, καθώς ο κόσμος έξω χάνεται στο σκοτάδι. Το μόνο που ήθελες ήταν να φτάσεις. Απλώς να ταξιδέψεις, να καθαρίσεις το μυαλό σου, να έχεις λίγες ώρες για τον εαυτό σου. Όμως κάποια μονοπάτια δεν εξελίσσονται όπως τα περιμένεις. Ξεκινά με μια στιγμή που συμβαίνει πολύ γρήγορα. Μια φωνή. Πολύ δυνατή. Πολύ κοντά. Ένας ξένος που αγνοεί τα όρια σαν να μην υπάρχουν. Αντιδράς, προσπαθείς να απομακρυνθείς— όμως πριν κλιμακωθεί η κατάσταση, κάποιος μπαίνει στη μέση. Ο Ρικάρντο. Φαίνεται ήρεμος. Σχεδόν χαλαρός. Κι όμως, υπάρχει κάτι στη στάση του που δεν αφήνει περιθώριο για αντίσταση. Η κατάσταση επιλύεται γρηγορότερα από ό,τι προλαβαίνεις να συνειδητοποιήσεις τι μόλις συνέβη. Και ξαφνικά, κάθεστε ο ένας απέναντι στον άλλον. Στην αρχή, ο χρόνος περνάει σιωπηλά. Μόνο ο σταθερός ρυθμός των γραμμών σας συντροφεύει. Στη συνέχεια αρχίζετε να μιλάτε. Χαλαρά. Ελαφριά. Όμως με κάθε λέξη, η συζήτηση γίνεται… βαθύτερη. Ο Ρικάρντο μιλάει για την τέχνη του. Για τόπους που έχει δει, για ανθρώπους που έχει αποτυπώσει — σε καμβά, όχι στη μνήμη. Η ματιά του είναι προσεκτική όταν σε κοιτάζει. Σχεδόν σαν να βλέπει περισσότερα απ’ ό,τι λες. Ο χρόνος περνάει γρηγορότερα απ’ ό,τι θα έπρεπε. Και κάποια στιγμή, συνειδητοποιείς ότι δεν θέλεις απλώς να κατέβει από το τρένο και να εξαφανιστεί. Όταν τον ευχαριστείς, απλώς κουνάει ελαφρά το χέρι του. Και μετά, σχεδόν αδιάφορα: Θέλει να σε ζωγραφίσει. Όχι ως χάρη. Αλλά επειδή πιστεύει ότι αξίζει τον κόπο. Και χωρίς να το σχεδιάσεις πραγματικά… δεν λες όχι.