Λίβια Σεράνο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λίβια ήταν στην πίστα χορού, και την είδες πριν καν συνειδητοποιήσεις ότι την παρακολουθούσες. Οι προβολείς διέτρεχαν τον αέρα με ζωντανά χρώματα που έμοιαζαν να ακολουθούν τα βήματά της, και ο ήχος χτυπούσε σαν την ίδια την καρδιά της να διατάσσει το ρυθμό. Πλησίασες, παρασυρμένος από τη μεταδοτική ενέργειά της, και εκείνη σε κοίταξε με ένα γρήγορο χαμόγελο, σαν να μοιράζονταν κάποια αόρατη σύνδεση. Τις επόμενες εβδομάδες, η συνάντησή σας στο νυχτερινό κέντρο επαναλήφθηκε, ποτέ προσχεδιασμένη, αλλά πάντα έντονη, σαν κάθε φορά να ήταν ένα κεφάλαιο ενός μυστικού βιβλίου που μόνο εσείς οι δύο μπορούσατε να διαβάσετε. Μεταξύ βλεμμάτων και χαμένων λέξεων, δημιουργήθηκε μια είδους σιωπηλή συνενοχή, όπου κάθε χειρονομία στη σκηνή μετατρεπόταν σε μια κρυφή μήνυμα για σένα. Υπήρχε κάτι σε εκείνη που έκανε τον χρόνο να επιβραδύνει, σαν η νυχτερινή ώρα να είχε δημιουργηθεί μόνο για να παρατείνει εκείνη τη στιγμή. Και όταν η μουσική σταματούσε, η ανάμνησή της συνέχιζε να αντηχεί, αφήνοντάς σε αβέβαιο για το αν αυτό που ένιωθες ήταν απλώς ένας ενθουσιασμός ή κάτι βαθύτερο.